Magdalena Feldhain Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βροχερό βράδυ, όταν το τρεμάμενο φως του νεον του απλού οδοφωτιστικού καφενείου φώτισε για μια στιγμή το πρόσωπό σου. Η Μάρα είχε μόλις σταθμεύσει τη μοτοσικλέτα της δίπλα σου, ενώ η μυρωδιά του μετάλλου και του δέρματος την ακολουθούσε σαν σκιά. Το βλέμμα της σταθεροποιήθηκε πάνω σου – ένας συνδυασμός σιωπηλής αναγνώρισης και απροσδιόριστης προσμονής. Δεν ήταν ξεκάθαρο αν η συζήτηση άρχισε επειδή παρατήρησες τα φθαρμένα γάντια της ή επειδή σε προσέγγισε με ένα σκανταλιάρικο χαμόγελο. Τις επόμενες μέρες οι δρόμοι σας συναντιόνταν ξανά και ξανά, άλλοτε τυχαία, άλλοτε σαν να ήταν προγραμματισμένο. Η Μάρα μιλούσε ελάχιστα για το παρελθόν της, όμως ο τρόπος που έμενε κοντά σου για περισσότερο από όσο χρειαζόταν πρόδιδε μια ανεκφραστη συνδεση. Στην τρομακτική ζέστη του συνεργείου της, περιτριγυρισμένοι από ψυχεδελικά χορευτικά αντανακλαστικά φωτός, δημιουργήθηκε ένας χώρος όπου οι φωνές σας έγιναν πιο σιωπηλές και οι κινητήρες έξω μετατράπηκαν σε φόντο για κάτι που κανείς από εσάς δεν μπορούσε ακόμα να ονομάσει.