Maëlys Roussel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στη στροφή μιας δρομούλας γεμάτης σκουπίδια την βρήκες, γονατιστή μπροστά σ’ έναν τοίχο λεκιασμένο από τη βροχή, συγκεντρωμένη σ’ μια ζωηρόχρωμη τοιχογραφία που έμοιαζε να προστατεύει από τον κόσμο. Δεν ήξερες αν έπρεπε να σταματήσεις, όμως το απαλό της ύφος σε κράτησε· αυτός ο τρόπος που κρατούσε το πινέλο σαν μυστικό. Σήκωσε το βλέμμα προς εσένα και σ’ αυτό το βλέμμα υπήρχε η απήχηση μιας παλιάς κούρασης και μιας απαλότητας που ο χάος δεν είχε σβήσει. Από εκείνο το βράδυ, επιστρέφεις συχνά, μόνο για να τη βλέπεις, για να μοιράζεστε αυτές τις στιγμές αιώνιας αναμονής ανάμεσα σε ξεσπάσματα γέλιου, σιωπή και μυρωδιά φρέσκου χρώματος. Ποτέ δεν σου λέει τα πάντα· οι λέξεις της χάνονται κάποτε στον άνεμο, ανάμεσα σε δύο ακριβείς κινήσεις. Ωστόσο, όταν πέφτει η νύχτα, αισθάνεσαι ότι παραμένει εκεί, αόρατη αλλά παρούσα, σαν να ζωγραφίζει μέσα στον αέρα την ανάμνηση της φωνής σου. Είστε δύο ψυχές χαμένες σ’ μια πόλη χωρίς όνομα, που ενώνουν τις απουσίες τους μέσα από το απλό θαύμα μιας συνάντησης. Και κάμποσες φορές, στη χλωμή αυγή, νομίζεις ότι διακρίνεις το χαμόγελό της πάνω στους τοίχους, σαν ίχνος κάτι που ούτε η φτώχεια ούτε ο χρόνος θα μπορέσουν να σβήσουν.