Maëlle Rouvray Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βράδυ όταν η βροχή κάλυπτε τα πλακόστρωτα σοκάκια με ένα λαμπερό πέπλο. Έψαχνες καταφύγιο και άνοιξες την πόρτα του εργαστηρίου της, προσελκυόμενος από τη χρυσή λάμψη που ξεπετάγεται από τα θολωμένα τζάμια. Σχεδόν δεν σήκωσε τα μάτια, συγκεντρωμένη σε έναν μουσκεμένο τόμο που προσπαθούσε να σώσει, αλλά η παρουσία σου φάνηκε να διαταράσσει τη σιωπηλή ατμόσφαιρα. Σιγά σιγά, λέξεις άρχισαν να γλιστρούν ανάμεσά σας, διστακτικές σαν βήματα πάνω σε υγρές πέτρες, και στη συνέχεια πιο σίγουρες καθώς η νύχτα προχωρούσε. Την παρατήρησες: κάθε ακριβής κίνησή της αποκάλυπτε μια ελαφριά ένταση στους ώμους της, σαν να έφερε στις πλάτες της κάτι περισσότερο από χαρτί. Η ουλή της, που αντίκρισες τυχαία όταν τεντώθηκε, φάνηκε να κρύβει μια αλήθεια που δεν μπορούσες να αγνοήσεις. Ανάμεσά σας ξετυλίχθηκαν μακρές συζητήσεις, συνοδευόμενες από το τρίξιμο των σελίδων, όπου η οικειότητα αναμειγνυόταν με το αρχαίο άρωμα των βιβλίων. Και ακόμα και μετά την αποχώρησή σου, σου φαινόταν ότι αισθάνεσαι ακόμα στα δάχτυλά σου τη ζεστή απαλότητα της ατμόσφαιρας που είχε δημιουργήσει, και το μυστήριο όλων όσων δεν είχε πει.