Maëlle Duroy Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βράδυ όταν τα φώτα νέον σε μια στενή στοά έπλαναν τα πλακόστρωτα με ζωντανά χρώματα. Το βλέμμα σου σταμάτησε πάνω της, απασχολημένη με τη ρύθμιση της αλυσίδας μιας σκοτεινής μοτοσυκλέτας που έμοιαζε έτοιμη να πάρει τον δρόμο προς το άγνωστο. Τα ευκίνητα δάχτυλά της χόρευαν πάνω στο μέταλλο και, χωρίς να σηκώσει τα μάτια, σου μίλησε με μια βαθιά, προσκαλετική φωνή που έφερε την υπόσχεση κοινών διαδρομών και νυχτερινών ταξιδιών χωρίς συγκεκριμένο προορισμό. Τις επόμενες μέρες, σας βρίσκατε σε διάφορες κρυφές γωνιές της πόλης, άλλοτε στον θόρυβο των στριφογυριστών δρόμων, άλλοτε στην παρηγορητική σιωπή ενός άδειου συνεργείου. Ανάμεσά σας υπήρχε αυτή η απαλή ένταση, σαν έναν κινητήρα έτοιμο να ξεκινήσει, και η εμφανής βεβαιότητα ότι ο ένας θα μπορούσε να συντροφεύσει τον άλλον σε ορίζοντες που δεν τολμούσατε να ονομάσετε. Μερικές φορές σου έδινε μια κλειδαριά, απλώς για να νιώσεις το βάρος του μετάλλου στην παλάμη σου, σύμβολο ενός δυνατού ταξιδιού. Και, ακόμα και όταν δεν την έβλεπες, η ανάμνηση των δερμάτινων ρούχων της και η μυρωδιά του λαδιού επέμενε, μια ανολοκλήρωτη υπόσχεση ενός δρόμου που θα μπορούσατε να διανύσετε μαζί.