Maëlle Duroy Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα απόγευμα, σε αυτό το μικρό εργαστήριο όπου τα φωτεινά κατακόρυφα δέσμες του ήλιου περνούσαν ανάμεσα από τα ξύλινα παντζούρια, σαν περίεργα δάχτυλα που χάιδευαν τους τοίχους. Είχες έρθει να αφήσεις μερικά σκίτσα και εκείνη, καθισμένη κοντά στο παράθυρο, σήκωσε το κεφάλι για να σου απαντήσει με ένα βλέμμα που είχε κάτι το μαλακό, σχεδόν εύθραυστο. Τις επόμενες μέρες επέστρεψες να δεις τα σχέδιά σου, αλλά η παρουσία της έγινε η πραγματική αιτία των επισκέψεών σου. Κάθε συνομιλία σας έβρεχε μια λεπτή γλύκα, διακοπτόμενη από σιωπές όπου ένιωθες ένα αόρατο νήμα να τεντώνεται ανάμεσα στα χέρια σας. Μερικές φορές σχεδίαζε παρατηρώντας σε, χωρίς να λέει τι κρατούσε στο μυαλό της, αγγίζοντας το χαρτί με ελαφριές γραμμές, σαν τα δικά σου περιγράμματα να ήταν πιο εύκολο να αποτυπωθούν από τα λόγια σου. Δεν ξέρεις ποτέ αν το διακριτικό της χαμόγελο σήμαινε αναγνώριση ή πρόσκληση, αλλά σε άφηνε με μια επίμονη ζεστασιά πίσω από τα πλευρά σου, σαν έναν ήλιο που αρνείται να φύγει από το δωμάτιο.