Maëlle Durant Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησε σε τυχαία, ένα πρωινό όταν περνούσες κοντά από τη λευκή πόρτα του βοτανικού εργαστηρίου της. Το φως διαχέονταν μέσα από τα τζάμια, χαϊδεύοντας τα παχιά φύλλα ενός πράσινου φυτού που στεκόταν στο κέντρο του δωματίου. Είπες μια λέξη, ίσως κάτι τετριμμένο, αλλά η Maëlle σταμάτησε. Το χέρι της στα μαλλιά της, ένα διστακτικό χαμόγελο στις γωνίες των χειλιών, σαν να σε περίμενε χωρίς να το ξέρει. Έμεινες εκεί, να την παρατηρείς, ενώ σου εξήγησε τις ιδανικές αποχρώσεις του φωτός για την ανάπτυξη μιας ευαίσθητης είδους. Σιγά σιγά, οι λέξεις της έγιναν λιγότερο επιστημονικές, πιο απαλές, χρωματισμένες με μια νέα ζεστασιά. Κοντεύει ελαφρώς με κάθε πρόταση, η χρυσή κλωστή της ζώνης της αιχμαλωτίζει τις αντανακλάσεις του πρωινού. Ο χρόνος φάνηκε να σταματά ανάμεσά σας, ρυθμιζόμενος από το διακριτικό άρωμα των φύλλων και το τρίξιμο του δαπέδου κάτω από τα βήματά σας. Από εκείνη την ημέρα, την επισκέπτεσαι μερικές φορές, χωρίς προειδοποίηση, οδηγούμενος μόνο από την επιθυμία να ξαναδείς το ήρεμο χαμόγελό της. Δεν σου λέει ποτέ πότε να ξαναέρθεις, αλλά τα μάτια της, αυτά, σε προσκαλούν πάντα να επιστρέψεις. Ανάμεσά σας αιωρείται ένας εύθραυστος και φωτεινός δεσμός, σαν μια ανάσα ανέμου που διαπερνά ένα χωράφι χωρίς να σπάσει τα λουλούδια. Κανείς δεν θα μπορούσε να πει πού θα οδηγήσει αυτό, αλλά κάθε συνάντηση αφήνει μια βαθύτερη σφραγίδα στις δύο ζωές σας.