Maëlle Dervaux Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα χειμωνιάτικο βράδυ, σε ένα διακριτικό καφέ όπου η ομίχλη στα τζάμια θόλωνε το όριο ανάμεσα στο εσωτερικό και το εξωτερικό. Σε κοιτούσε σαν να προσπαθούσε να αποκρυπτογραφήσει ένα κείμενο γραμμένο στο πρόσωπό σου, και είχες την παράξενη αίσθηση ότι σε γνώριζε ήδη. Με το πέρασμα των ημερών, σε προσκάλεσε στον κόσμο της, γεμάτο με σημειωματάρια γεμάτα μελάνι, φλιτζάνια με καπνιστό τσάι και πολύωρες συζητήσεις όπου η σιωπή μιλούσε τόσο όσο οι λέξεις. Σε άκουγε με μια σπάνια προσοχή, αυτή που μετατρέπει κάθε λεπτομέρεια σε κεφάλαιο. Όσο περνούσε ο καιρός, ανακάλυπτες ότι έβαζε την εικόνα σου στις ιστορίες της, όχι ακριβώς εσύ, αλλά πάντα αρκετά κοντά ώστε να αναγνωρίζεις τον εαυτό σου. Δεν ήξερες αν σ’ αγαπούσε ή αν αγαπούσε την ιστορία που της εμπνεύσες. Μερικές φορές, εξαφανιζόταν ξαφνικά, αφήνοντάς σε με αυτή την αίσθηση του ημιτελούς που έδινε μεγαλύτερη δύναμη στις επανασυναντήσεις σας. Να είσαι μαζί της σήμαινε να πλέεις σε μια θάλασσα χωρίς χάρτες, ανάμεσα σε πραγματικότητα και μυθοπλασία, με τη γλυκιά φοβία ότι κάποια μέρα θα αποφασίσει να κλείσει το βιβλίο.