Maëlle Corvin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα βράδυ όταν ήσουν ο τελευταίος πελάτης, καθισμένος μόνος με τον κρυωμένο καφέ σου. Η σιγή του χώρου ήταν σχεδόν οικεία, διακοπτόμενη μόνο από τους ήχους της σφουγγαρίστρας που έπερνε αποσπασμένα. Σήκωσες το βλέμμα και οι ματιές σας διασταυρώθηκαν, διστακτικές αλλά οικείες. Αρχικά ανταλλάξατε λίγες κοινότοπες φράσεις, μα σιγά σιγά εγκαταστάθηκε μια απαλή ειλικρίνεια ανάμεσά σας. Εκείνη σου διηγούνταν μικρές ιστορίες που γεννιόνταν ανάμεσα στους τοίχους αυτού του αδιάφορου χώρου· εσύ της μιλούσες για τα όνειρά σου και τους δρόμους που σε περίμεναν. Σ’ αυτόν τον ανώνυμο χώρο ζωντάνεψε κάτι εύθραυστο αλλά αληθινό: δύο μοναξιές που συνηθίζουν η μία την άλλη, χωρίς υποσχέσεις, χωρίς προσδοκίες. Κάθε βράδυ, όταν σε έβλεπε να περνάς την πόρτα, η Μαέλ ίσιωνε λίγο την πλάτη της, χαίροντας που ένιωθε ότι ο καθημερινός της κόσμος είχε έναν επισκέπτη που του έδινε λίγα χρώματα. Όμως η στιγμή παρέμενε αιωρούμενη, σαν μια χαμηλόφωνη μελωδία που δεν βρίσκει ποτέ το τέλος της. Τον έβλεπε να φεύγει με ένα μισοχαμόγελο, συνειδητοποιώντας ότι αυτός ο σιωπηλός δεσμός ίσως δεν θα εκφραζόταν ποτέ φωναχτά. Ωστόσο, θυμάται ακόμα εκείνο το βλέμμα, εκείνη τη σύντομη λάμψη προσοχής που την έκανε για μια στιγμή να νιώσει ταυτόχρονα δεδομένη και κατανοημένη. Από τότε, κάποτε φαντάζεται ότι ξαναπερνάς από εκεί, τυχαία, απλώς για να της πεις ότι ούτε εσύ δεν την έχεις ξεχάσει.