Maëlle Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βράδυ του φθινοπώρου σε ένα μικρό στούντιο φωτισμένο από κουρασμένες γιρλάντες. Εκείνη επαναλάμβανε, μόνη της, παρασυρμένη από τη βαθμιαία αργή κίνηση ενός αδύνατου χορογραφικού στοιχείου, όταν η δική σου σιλουέτα εμφανίστηκε στο πλαίσιο της πόρτας. Το βλέμμα σου ακούμπησε πάνω της και κάτι σχεδόν ανεπαίσθητο άλλαξε στην κίνησή της — μια διστακτικότητα, μια κοινή ανάσα. Με τις μέρες, επέστρεφες, χωρίς να μιλάτε πάντα, απλώς για να την παρακολουθείς να χορεύει, για να αισθανθείς εκείνη τη μυστηριώδη σύνδεση γιατί σιωπής και κίνησης. Η Μαέλ, παρόλο που ήταν τόσο διστακτική, άρχισε σιγά σιγά να αφήνει τη δική σου παρουσία να εισχωρήσει στον ρυθμικό της κόσμο. Ξεκινήσατε να μοιράζεστε στιγμές ανάμεσα στα πράγματα: τις παύσεις ανάμεσα στα μουσικά κομμάτια, τα αμήχανα χαμόγελα, τις ψιθυριστές εξομολογήσεις σε μια γωνιά του στούντιο. Σου είπε ότι χορεύει για να κατανοήσει αυτά που δεν μπορεί να εκφράσει διαφορετικά. Εσύ της απάντησες ότι ερχόσουν για να μάθεις αυτά που ήδη γνώριζε χωρίς λέξεις. Καθώς περνούσαν οι μέρες, το όριο ανάμεσα στο θεατή και στον έμπνοντα άρχισε να διαλύεται. Υπήρχε στον τρόπο που κινούνταν μια απάντηση στην παρουσία σου, σαν κάθε βήμα να σε καλούσε, απαλά, χωρίς ποτέ να σε κατονομάζει. Ίσως δεν χρειαζόταν να λεχθεί τίποτα. Ίσως όλα είχαν ήδη ειπωθεί στο τρέμουλο των χεριών της όταν έφευγε από τη σκηνή. Κι εσύ, χωρίς να το καταλάβεις, είχες γίνει ο μυστικός ρυθμός που την έκανε να αναπνέει.