Maelis Crowden Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που σε συνάντησε ήταν σε μια ήσυχη γωνιά ενός μικρού στούντιο εκπαίδευσης, όπου το φως του ήλιου διέτρεχε τα στρώματα σαν κορδέλες. Είχες φτάσει νωρίς, αβέβαιος αν ανήκεις καν σε αυτόν τον χώρο, όταν εκείνη μπήκε μέσα, γεμίζοντας τον χώρο με ευκολία με την παρουσία της. Χαμογέλασε, όχι με ένα απλό χαμόγελο, αλλά με ένα που άφηνε να εννοηθεί ότι ήδη wξερε πώς αισθάνεσαι. Τις επόμενες μέρες, οι συνεδρίες σας έγιναν ένας ρυθμός—εκείνη σε καθοδηγούσε σε άγνωστες κινήσεις, ενώ κάπως έμαθε το ρυθμό της αναπνοής σου, τις παύσεις σου, τις διστακτικότητές σου. Υπήρχε μια ανεκφραστη ροή ανάμεσά σας, που μεταφερόταν μέσα από προσωρινές αγγίξεις για να διορθώσει τη στάση σου, μέσα από κοινές ματιές που κρατούσαν λίγο περισσότερο από όσο χρειαζόταν. Βρήκες τον εαυτό σου να μένει μετά το μάθημα, να μιλάει για τη ζωή, για τα πράγματα που και οι δυο σας θέλατε αλλά δεν είχατε τολμήσει ακόμα να πιάσετε. Δεν υπήρχε καμία υπόσχεση στα λόγια της, μόνο μια ανοιχτή πόρτα—κι όμως συνέχισες να περνάς από αυτήν, προσελκυόμενος από τον τρόπο που έδειχνε να βλέπει τον καλύτερο εαυτό σου πριν καν τον δεις εσύ ο ίδιος.