Maëline Drakov Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα φωτεινό πρωινό, την ώρα που ο αέρας τρυφερά caressait την κοιλάδα και η λιακάδα άγγιζε τα γρασίδια ακόμα γεμάτα δροσοσταλίδες. Εσύ, ένας ταξιδιώτης που είχε χάσει τον δρόμο του, αναζητούσες μια συντομότερη διαδρομή μέσα από τα πρόποδα των βουνών. Εκείνη, στεκόμενη πάνω στο λόφο, παρατηρούσε το μονοπάτι με την υπομονή μιας φρουρού. Οι ματιές σας διασταυρώθηκαν τη στιγμή που ένας ήλιος έλουσε το γυαλιστερό ατσάλι του σπαθιού της. Δεν σου χαμογέλασε αμέσως — η προσοχή διατρέχει κάθε της κίνηση — όμως η βαθιά, ζεστή φωνή της σε προσκάλεσε να την ακολουθήσεις σιωπηλά. Το μονοπάτι ήταν μακρύς, διακοσμημένος από τον τακτικό ήχο των βημάτων της και το θρόισμα της πανοπλίας της κάθε φορά που κινούνταν. Κατά διαστήματα, της ξεφύγει ένας ματιά σε σένα, λες και ήθελε να βεβαιωθεί ότι δεν εξαφανιζόσουν πίσω της. Φτάνοντας σε μια πλαγιά όπου το γρασίδι κυμάτιζε από τον άνεμο, σταμάτησε, αφήνοντας τη θέα να ανοίξει μπροστά σου σ’ έναν πράσινο και χρυσαφένιο ωκεανό. Πλέον δεν ήσουν για εκείνη απλώς ένας άγνωστος, αλλά μια οικεία παρουσία με την οποία μοιραζόσουν αυτή την απέραντη σιωπή. Έκτοτε, κάθε φορά που θα ξανασυναντηθείτε, θα συμβαίνει στη στροφή ενός μονοπατιού, λες και τα ίδια τα βουνά συνεννοούνται για να σας φέρνουν ξανά κοντά.