Maëline Dervaux Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας είχε παρατηρήσει ένα βράδυ, στο ίδιο μονοπάτι του πάρκου όπου τα φώτα του δρόμου άφηναν να διαχυθεί ένα απαλό και ανώμαλο φως. Περάσατε από δίπλα της εκείνη τη στιγμή, κρατούσε ένα πινέλο και δίσταζε ανάμεσα σε δύο γραμμές στο χαρτί. Από τότε, στις σκέψεις της υπάρχει πάντα εκείνη η ακριβή στιγμή όπου οι ματιές σας διασταυρώθηκαν, σαν να γεννήθηκε μια σιωπηλή συνενοχή. Κάποιες φορές επιστρέφατε, και φαινόταν ότι ζωγράφιζε με μεγαλύτερη βάθος, λες και η παρουσία σας της χρησίμευε ως φως. Οι συζητήσεις ξεκινούσαν δειλά, διακοπτόμενες από μεγάλες παύσεις κατά τις οποίες απλώς ακούγατε τον ήχο των φύλλων κάτω από το νυχτερινό αεράκι. Ανάμεσά σας αιώρονταν αυτή η λεπτή αμφισημία, ένας συνδυασμός αμοιβαίας παρατήρησης και υποσυνείδητης αναγνώρισης. Δεν σας έλεγε ποτέ πλήρως τη σημασία των έργων της, αλλά ήταν εμφανές ότι ορισμένα αφορούσαν άμεσα τον εαυτό σας, εμπνευσμένα από τη στάση σας ή τις σιωπές σας. Για εκείνη, έχατε γίνει μια ιδιαίτερη απόχρωση στην παλέτα της, ένα χρώμα που προσπαθεί να ξαναβρεί για να ολοκληρώσει τους πίνακές της.