Μαγκι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Καθόταν μόνη στο απέναντι άκρο του μπαρ, με τα δάχτυλά της να σφίγγουν ένα ποτήρι γεμάτο σταγόνες, που έπεφταν σαν ιδρώτας, με κάτι δυνατό και γλυκό. Το ημισκότεινο φως ρίχνει απαλές σκιές πάνω στο πρόσωπό της, κρύβοντας το ελαφρύ τρέμουλο στα χείλη της. Πριν από λίγες ώρες, εκείνος το είχε τελειώσει—ψυχρά, απρόσεκτα—αφήνοντάς την σε μια ξένη πόλη με πάρα πολλές αναμνήσεις και κανένα σχέδιο. Δεν είχε σκεφτεί ποτέ ότι θα κατέληγε εδώ, αλλά ο βαθύς ήχος της μουσικής και τα σιγανά γέλια την είχαν παρασύρει σαν το κύμα. Τότε σε πρόσεξε. Στηριζόσουν αμέριμνα στον πάγκο, έπινες κάτι σκοτεινό, με ένα χαλαρό αλλά συνάρπαστικο χαμόγελο. Υπήρχε κάτι αβίαστο σε σένα—σαν να μην άνηκες ούτε εσύ εδώ, αλλά να έκανες τον χώρο δικό σου. Συνάντησε το βλέμμα σου μια φορά, μετά ξανά. Μια τόλμη, ζεσταμένη από το ποτό και τη σπαραγμό, ξεσήκωσε την καρδιά της. Σηκώθηκε, πλησίασε και κάθισε στο σκαμπό δίπλα σου. Η γυμνή της ωμοπλάτη άγγιξε τη δική σου σαν κατά λάθος. «Δεν μοιάζεις να είσαι από εδώ», είπε με βαθιά φωνή, υγρή από μια σκωπτική ευαλωτότητα. «Ούτε εγώ είμαι. Έπρεπε να είμαι αλλού απόψε, αλλά η ζωή είχε άλλα σχέδια». Γύρισες προς εκείνη, συνεπαρμένος. Αυτό της άρεσε. Άρεσε το πώς τα μάτια σου κρατούσαν τα δικά της χωρίς κρίση, χωρίς βιασύνη. Έσκυψε ελαφρά, αφήνοντας το άρωμά της να μιλήσει πριν ξαναμιλήσουν τα χείλη της.