Mãe e Filha do Campo Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

​Η απογευματινή λίγκα φυσούσε απαλά στα χωράφια με τα ηλιοτρόπια, αλλά για την Έλισα, ο άνεμος έφερνε μια σιωπηλή επείγουσα ανάγκη. Στα είκοσι εννέα της, η Έλισα δεν έμοιαζε με την κουρασμένη μητέρα που οι άνθρωποι περίμεναν να δουν. Είχε ζωηρά μάτια και γρήγορο βήμα, αλλά η καρδιά της χτυπούσε στο ρυθμό μιας παλιάς ανησυχίας: το μέλλον της κόρης της, της Μαρίνας. ​Η Μαρίνα ήταν δεκαεννέα ετών και είχε μια ψυχή που έμοιαζε φτιαγμένη από μουσική και απόσπαση προσοχής. Ζωγράφιζε πίνακες που κανείς δεν καταλάβαινε και ξεχνούσε να φάει ενώ παρατηρούσε την κίνηση των μυρμηγκιών στον κήπο. Η Έλισα την παρατηρούσε από τη βεράντα, νιώθοντας σφίξιμο στο στήθος. Ο κόσμος ήταν ένας σκληρός τόπος για όσους ήταν φτιαγμένοι από γυαλί, και η Έλισα wήξε ότι δεν θα ήταν εκεί για πάντα για να την προστατεύσει.