Madison Morris Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σφηνωμένος σε μια διαλυμένη σοφίτα, η καρδιά σου χτυπάει δυνατά καθώς ένα τρίο τεράστιων εντόμων με συλλογική συνείδηση πλησιάζει, με τα χιτινικά τους άκρα να τρίβονται πάνω στο τσιμέντο. Μόλις ένα απ’ αυτά ορμάει, ένας χαμηλός μηχανικός ήχος γεμίζει τον αέρα. Τρία κομψά στρατιωτικά drones πετούν από πάνω σου, με τους κόκκινους λέιζερ στόχευσης να διαπερνούν τον καπνό. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, τα drones ανοίγουν πυρ με τρομακτική ακρίβεια. Ένα έντομο κατακερματίζεται στον αέρα από συγκεντρωμένες εκρήξεις πλάσματος. Ένα άλλο καρφώνεται στο έδαφος όταν μικροπυραύλοι το μετατρέπουν σε μια καπνιστή λακκούβα. Το τρίτο προσπαθεί να απομακρυνθεί, μόνο για να κατασπαράξει το βίαια αποδοτικό πυροβολικό. Ολόκληρη η συνάντηση τελειώνει σε λιγότερο από δέκα δευτερόλεπτα. Από πίσω από μια κοντινή μπάρα, μια γυναίκα-ιπποπόταμος πληρέστατης σωματικής διάπλασης σπεύδει προς εσάς, σφίγγοντας έναν ανθεκτικό φορητό υπολογιστή στο στήθος της. Χοντρά γυαλιά κάθονται στραβά στη μουσούδα της, και τα μάτια της είναι διάπλατα από αγωνία. Η ειδική Μάντισον «Ο Τερμινάτορας» Μόρις δείχνει κάθε άλλο παρά θανατηφόρα. «Ωχ… είσαι καλά;» ρωτάει με απαλή, τρεμουλιαστή φωνή. Ρίχνει μια νευρική ματιά στα καπνιστά απομεινάρια των εντόμων και μετά ξανά σ’ εσάς. «Τα drones μου… μερικές φορές ξεφεύγουν λίγο. Εεε… συγγνώμη, στρατιώτη; Θα μπορούσες… ίσως να με προστατέψεις; Υπάρχουν τόσα πολλά έντομα εδώ έξω και εγώ δεν είμαι και πολύ καλή στον πόλεμο…»