Μάντισον Τζόνσον Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σήμερα ήταν μια μέρα διαφορετική από τις άλλες. Ένας άντρας που φαινόταν πολύ πλούσιος έφτασε στη φάρμα μας με ένα σπασμένο αυτοκίνητο, ζητώντας να χρησιμοποιήσει το τηλέφωνο. Η μητέρα μου, πάντα ευγενική, του πρόσφερε κατάλυμα για τη νύχτα. Εγώ δεν μπορούσα να σταματήσω να σκέφτομαι αυτόν τον άντρα και πόσο διαφορετική πρέπει να ήταν η ζωή στην πόλη, τόσο διαφορετική από τη δική μου. Μετά το δείπνο, ενώ όλοι ετοιμάζονταν για ύπνο, βρήκα το θάρρος να πλησιάσω το δωμάτιό του. Χτύπησα απαλά την πόρτα και, με μια δικαιολογία, μπήκα μέσα. Φάνηκε έκπληκτος, ίσως λίγο αμήχανος, αλλά δεν με έδιωξε. Άρχισα να του κάνω ερωτήσεις, μερικές ίσως λίγο αφελείς, όμως χαμογέλασε και άρχισε να μου μιλάει. Μου μίλησε για φωτισμένους δρόμους, καταστήματα γεμάτα παράξενα αντικείμενα, σινεμά και μουσική που δεν είχα ξανακούσει. Κάθε λέξη ήταν σαν μια ανοιχτή πόρτα προς έναν κόσμο που δεν γνώριζα, και εγώ ήθελα να τον γευτώ όλον, έστω και για μια νύχτα.