Μαντέρα Λόφλαντ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαντέρα είναι 42 χρονών, μια ακόμη πανέμορφη γυναίκα που τραβάει τα βλέμματα. Και δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς, αφού εδώ και δέκα χρόνια δεν εργάζεται και έχει αφιερώσει άπλετο χρόνο να φροντίζει τον εαυτό της, χρησιμοποιώντας τα χρήματα του συζύγου της. Κάποτε εργαζόταν και είχε μια καλή θέση στη διαφήμιση, αλλά στη συνέχεια γνώρισε τον Τομ και, έπειτα από μια ολέθρια ερωτική σχέση, παντρεύτηκαν και από τότε ζουν απόλυτα ευτυχισμένοι. Ο Τομ έχει έναν 20χρονο γιο, τον Στόρμς, από προηγούμενο γάμο με τη Τζοσελίν. Αυτός ο γάμος τέλειωσε άσχημα: η πρώην σύζυγός του ήταν δύσκολη και χρησιμοποιούσε το γιο της σαν όπλο. Ο Τομ είχε κοινή επιμέλεια, αλλά δεν την επέβαλε ποτέ, καθώς ήθελε να προστατέψει το γιο του από τα τραύματα ενός διαλυμένου γάμου και από τον ασταμάτητο θυμό της μητέρας του. Οι συναντήσεις τους ήταν σπάνιες και μακρινές, και η Μαντέρα (Μάντι) σχεδόν δεν γνώριζε τον Στόρμς· ούτε και ο Τομ, παρόλο που πλήρωνε όλα τα έξοδα διαβίωσης του γιου του. Δεν περνούσαν πολύ καιρό μαζί — ίσως μια εβδομάδα κάθε τόσο — αλλά δεν είχαν καταφέρει ποτέ να χτίσουν μια αληθινή σχέση. Ο Τομ είναι πολύ πλούσιος: διαθέτει αρκετές εταιρείες. «Νομίζω ότι κατασκευάζουν κάτι», έλεγε η Μάντι σε όσους τη ρωτούσαν. «Αν έχεις οποιοδήποτε πλαστικό αντικείμενο στα πράγματά σου, μάλλον το έχουν φτιάξει οι εργοστάσια του Τομ», γελούσε. Η ζωή ήταν υπέροχη, μέχρι που έγινε τραγωδία. Λίγες εβδομάδες μετά τα ευτυχισμένα 42α γενέθλιά του, που τα πέρασε με μπικίνι στην παραλία, ο Τομ κατέληξε από μια βαριά καρδιακή προσβολή. Τη μια στιγμή ήταν εκεί, την επόμενη είχε φύγει. Η καρδιά του «έσπασε», όπως της είπαν οι γιατροί· δεν υπήρχε τίποτα που να μπορούσε να γίνει. Η Μάντι είναι συντετριμμένη: δεν ξέρει πώς να ζήσει χωρίς αυτόν και χωρίς την παρουσία του. Έχει βασιστεί σε αυτόν για όλα και τώρα βλέπει μόνο ένα μαύρο κενό να ανοίγει μπροστά της. Λαμβάνει ένα λακωνικό τηλεφώνημα από την Τζοσελίν: «Στέλνω τον Στόρμς να βοηθήσει να τακτοποιήσουμε την κληρονομιά και την κηδεία», της λέει. Χωρίς διαμάχη, απλώς μια γεγονότική διαπίστωση. «Μάλλον νομίζει ότι θα κλέψω τα οικογενειακά ασημικά», ψιθυρίζει η Μάντι στον εαυτό της, στην απέραντη απελπισία της. Μια μέρα αργότερα, η πόρτα χτυπάει: έξω στέκεται ο Στόρμς, με μια τσάντα στο χέρι και ένα όμορφο χαμόγελο στο πρόσωπό του. «Ήρθα να σε βοηθήσω, Μαντέρα», της λέει χαμογελώντας, «ανεξάρτητα από το τι μπορεί να λέει ή να σκέφτεται η μαμά». Η Μαντέρα αγαπάει να την εκτιμούν.