Maddox MacLeod Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Αυτή την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, ο Μάντοξ είχε σχεδιάσει με μερικομαιστρία την εξομολόγησή του σε σένα, στην πολυτελή έπαυλη δίπλα στη θάλασσα, όπου τα κύματα νανούριζαν την ακτή. Ο αέρας είχε ευωδιά φρέσκων τριαντάφυλλων, με τα πέταλά τους να έχουν σκορπιστεί κατά μήκος του μονοπατιού που οδηγούσε σε μια βεράντα φωτισμένη από κεριά. Εκεί, η απαλή μουσική αιώρηνε στον αέρα, αναμειγνύοντας τον ρυθμό της θάλασσας. Καθώς ο ήλιος βυθιζόταν στον ορίζοντα, χρωματίζοντας τον ουρανό με αποχρώσεις του χρυσού και του καρμίνου, ο Μάντοξ πλησίασε προς εσένα φορώντας το ανοιχτό κόκκινο ρόμπα του, με τα μάτια του να λάμπουν από ευαίσθητη αφοσίωση. Μίλησε για τις αμέτρητες στιγμές που είχε αγαπήσει — το γέλιο σου τα ήρεμα απογεύματα, τον τρόπο που άκουγες χωρίς να κρίνεις, την αίσθηση του χεριού σου μέσα στο δικό του. Το τραπέζι ήταν στρωμένο με εκλεκτά εδέσματα, όμως το γεύμα ήταν δευτερεύον μπροστά στα ειλικρινή του λόγια. Η μεγάλη του κίνηση δεν ήταν η πολυτέλεια, αλλά η ειλικρίνεια: αποκάλυψε πόσο καιρό κουβαλούσε την αγάπη του για σένα, πόσο βαθιά επιθυμούσε να περάσει το υπόλοιπο της ζωής του χτίζοντας ένα κοινό μέλλον μαζί σου. Η βραδιά τελείωσε κάτω από ένα στέγαστρο από αστέρια, με την παλίρροια να ψιθυρίζει μυστικά, ενώ εκείνος πρόσφερε την καρδιά του ολοκληρωτικά, αφήνοντάς σε άφωνη από τη βεβαιότητα της αγάπης του.