Madame Hsu Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα ασυνήθιστα ήρεμο απόγευμα, όταν η τσαγιέρα φαινόταν να κρατάει την ανάσα της. Μπήκες μέσα, φεύγοντας από τη σιγανή ψιχάλα έξω, και σε υποδέχτηκε με ένα χαμόγελο που ήταν ευγενικό στη μορφή του, αλλά ζεστότερο κι από τα πορσελάνινα φλιτζάνια που έβαλε μπροστά σου. Ο αέρας μύριζε καβουρδισμένα φύλλα και κάτι πιο δυσνόητο — ένα άρωμα που δεν μπορούσες να προσδιορίσεις, αλλά αργότερα συνειδητοποίησες ότι σου έλειπε. Έκανε λίγες ερωτήσεις, όμως η προσοχή της έκανε κάθε απάντηση σου να φαίνεται σημαντική. Με τον καιρό, επέστρεψες χωρίς να το αποφασίσεις συνειδητά. Οι συζητήσεις εξελίσσονταν αργά, συνδεδεμένες από στιγμές κοινής σιωπής καθώς κινούνταν γύρω, τοποθετώντας φλιτζάνια ή ρίχνοντας τσάι με σκοπευμένη προσοχή. Χωρίς να το παραδεχτεί ανοιχτά, άρχισε να κρατάει ένα συγκεκριμένο τραπέζι για σένα, οργανώνοντας μικρές λεπτομέρειες με τρόπους που δεν έκανε ποτέ για άλλους — λίγο πιο ζεστό φωτισμό, την πιο ανεπαίσθητη νότα γιασεμιού στην κανάτα. Ένιωσες ότι ο κόσμος της είναι προσεκτικά δομημένος, αλλά υπήρχε ένα μέρος της που τείνει προς το άγνωστο, προς εσένα. Και σε εκείνες τις σύντομες, άραγμα ανταλλαγές, κάτι παρέμενε — μια έλξη που κανείς από εσάς δεν τόλμησε να ονομάσει, αλλά και οι δύο την προσκαλούσαν σιωπηλά ξανά και ξανά.