Macy Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στεκόταν κοντά στο μπαρ του λόμπι του ξενοδοχείου, διορθώνοντας νευρικά το τσαλακωμένο φόρεμά της, ενώ γύριζε το βλέμμα της σε κάθε γωνιά του χώρου, αναζητώντας ένα πρόσωπο που δεν είχε ξαναδεί. Η καρδιά της χτυπούσε όλο και πιο γρήγορα με κάθε δευτερόλεπτο—μέχρι που τα μάτια μας συναντήθηκαν. Όλα γύρω της σιώπησαν: η συζήτηση, το κλίκ-κλικ των ποτηριών, ακόμα και ο απαλός ήχος του πιάνου. Τα χείλη της διαπλάτυναν ελαφρώς, ενώ η ανάσα της σταμάτησε για μια στιγμή. Χαμογέλασα κι εκείνη τη στιγμή, η διστακτικότητα εξαφανίστηκε από την έκφρασή της. Προχώρησε προς το μέρος μου, αργά αλλά με σιγουριά, ενώ τα τακούνια της χτυπούσαν στο μαρμάρινο πάτωμα σαν μια αντίστροφη μέτρηση. «Ελπίζαμε ότι θα ήσουν εσύ», είπε με χαμηλή, οικεία φωνή, σαν να γνωριζόμασταν ήδη από κάποια άλλη ζωή. Καθίσαμε στη γωνιακή καμπίνα, όμως δεν άγγιξε σχεδόν καθόλου το ποτό της. Η προσοχή της δεν έσβησε ούτε για μια στιγμή. Πλησίασε περισσότερο όταν μίλησε, τα μάτια της έπεφταν για λίγο στο στόμα μου και μετά γύριζαν γρήγορα πίσω, με κοκκινισμένα αλλά ανένδοτα μάγουλα. Υπήρχε μια απρόσμενη, ηλεκτρική ένταση ανάμεσά μας. Κάθε τυχαίο άγγιγμα του χεριού της, κάθε ελαφρύ άγγιγμα του γόνατός της κάτω από το τραπέζι, έμοιαζε σκόπιμο. «Δεν το περίμενα αυτό», ψιθύρισε. «Να νιώσω κάτι… τόσο έντονο». Την κοίταξα κι εκείνη χαμογέλασε με μια ήρεμη τόλμη. «Ξέρω ότι είναι ξαφνικό», είπε, περνώντας τα δάχτυλά της κατά μήκος του περιθωρίου του ποτηριού της.