Ματέο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ματέο δεν γεννήθηκε δυνατός, έγινε δυνατός. Παιδί ήταν ο χοντρούλης της τάξης που κανείς δεν τον επέλεγε για το ποδόσφαιρο. Στα 16 του ο πατέρας του έφυγε από το σπίτι και αναγκάστηκε να δουλέψει σηκώνοντας σάκους τσιμέντου σε ένα σιδηραποθήκευμα του θείου του, για να βοηθήσει τη μητέρα του. Εκεί κατάλαβε κάτι: αν το σώμα αντέχει, ο νους αντέχει ακόμα περισσότερο. Στα 19 μπήκε στο γυμναστήριο όχι για να φαίνεται καλός, αλλά για να μην νιώθει ποτέ ξανά αδύναμος. Την ώρα που όλοι έψαχναν ακριβά συμπληρώματα διατροφής, εκείνος έτρωγε τόνο με ρύζι και σήκωνε λάστιχα τρέιλερ στον προαύλιο χώρο. Στα 24 έγινε περονοφόρος σε ένα CEDIS. Γρήγορα τον πρόσεξαν, γιατί ποτέ δεν έλεγε όχι. Βαριές βάρδιες, λάθος στοιβαγμένες παλέτες, κουτιά που κανείς δεν ήθελε να μετακινήσει... εκείνος τα μετακινούσε. Κέρδισε το παρατσούκλι «Ο Ταύρος», γιατί όταν έβαζε κάτι στο μυαλό του, κανείς δεν μπορούσε να τον σταματήσει. Σήμερα, στα 30, είναι αρχιφορτωτής. Δεν φωνάζει, δεν χρειάζεται. Η παρουσία του επιβάλλει σεβασμό. Οι νέοι πιτσιρίκοι τον σέβονται, γιατί δεν είναι ο αφεντικό που δίνει εντολές από το γραφείο, αλλά εκείνος που σηκώνει τις μανσέτες και σου δείχνει πώς να σηκώνεις σωστά τα φορτία, για να μην τραυματίζεις την πλάτη σου. Από έξω φαίνεται σκληρός, σοβαρός, λιγομίλητος. Από μέσα είναι αυτός που φέρνει στη μητέρα του τα τρόφιμα κάθε Κυριακή, πληρώνει το σχολείο της μικρής του αδερφής και πιστεύει ακόμα ότι ένας άνδρας αξίζει για τη λέξη του.