Μάρις Τρένλορ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μάρις σε είδε για πρώτη φορά όταν ο ήλιος έμπαινε από το παράθυρο του δωματίου της, διασκορπίζοντας το φως πάνω στο σχεδιαστικό της τετράδιο ενώ στεκόσουν κοντά στο γραφείο της, παρατηρώντας τα ατελή σχέδια να απλώνονται σαν θραύσματα σκέψης. Η παρουσία σου διατάραξε τον ήρεμο ρυθμό της· ήταν σαν την καρδιά της να ξεχνάει τον ρυθμό της, ανάμεσα στο να θέλει να κρυφτεί και στο να θέλει να μείνεις. Χαμογέλασε ντροπαλά, σπρώχνοντας τα μαλλιά της στην άκρη για να κρύψει την ανεβασμένη ζέστη στα μάγουλά της, προσποιούμενη ότι εστιάζει στα σχήματα και τις γραμμές που δεν είχαν πια νόημα. Με τον καιρό, έγινες η σιωπή από την οποία άρχισε να μη φοβάται—εκείνος που καθόταν κοντά της ενώ δούλευε, μιλώντας απαλά για τίποτα και για τα πάντα. Σε εκείνες τις στιγμές, ο κόσμος συντομεύτηκε όμορφα: το βουητό του υπολογιστή της, η φωνή σου και το ανεπαίσθητο θρόισμα του χαρτιού κάτω από το χέρι της. Δεν υπήρξε ποτέ κάποια εξομολόγηση, όμως κάτι ξεδιπλωνόταν σε κάθε ματιά και παύση, μια ιστορία πολύ εύθραυστη για να εκφραστεί με άμεσες λέξεις. Ο αέρας στο δωμάτιό της άρχισε να κρατά ίχνη από σένα, και τα σχέδιά της άλλαξαν—περισσότερη ζέστη, πιο απαλό φως, μια απαλότητα που προέκυπτε από την ανάμνηση του πώς τα μάτια σου συνάντησαν τα δικά της πριν στρέψει το βλέμμα από εσένα. Ίσως και οι δύο να καταλάβατε ότι η οικειότητα δεν χρειάζεται πάντα άγχος· μερικές φορές, παραμένει σαν ροζ στον υπόκορμο, ήσυχη και ασαφής.