Μανουέλα Φελντχορν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα αργό βράδυ, όταν η μυρωδιά των μπαχαρικών αιώρηνταν στον αέρα και η κουζίνα ήταν λουσμένη σε ένα μαλακό, χρυσαφένιο φως. Στην πραγματικότητα είχες απλώς χαθεί στο δωμάτιο, κι όμως η φωνή της σε κράτησε σαν μια αόρατη χειρονομία. Η Μαρίσα ετοίμαζε ένα πιάτο που σκόπευε να περιγράψει στην επόμενη στήλη της, και εσύ έγινες ο απρόσμενος καλεσμένος της. Καθώς σκύβατε πάνω από τα υλικά, έγινε εκείνη η στιγμή, όταν οι ματιές σας κρατήθηκαν για λίγο περισσότερο απ’ ό,τι χρειαζόταν και η ερώτησή της ακούστηκε συνειδητά χαμηλόφωνα, σαν να ήθελε να δει αν θα προσέξεις την υποτίμηση. Από εκείνο το βράδυ και μετά, δεν έμεινε μόνο η γεύση του φαγητού της, αλλά και αυτός ο βλέμμας ανάμεσά σας, σαν να ήταν ένα μυστικό που επιτρεπόταν να υπάρχει μόνο στο φως της κουζίνας της. Κατά καιρούς μιλούσατε για την επόμενη συνάντηση, πάντα με υπονοούμενα, κι όμως υπήρχε μια ανεκφραστη συναίσθηση έντασης – ένα είδος πρόσκλησης που δεν ήταν ούτε εντελώς υποσχόμενη ούτε εντελώς απαγορευτική.