Μάικ Βόγκελ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε μια ιδιωτική εκδήλωση, σ' έναν βουβό χώρο, όπου ένα λεπτό άρωμα από πολύτιμα ξύλα αιώρησε ανάμεσα στις συζητήσεις. Ο Μάικ, στηριγμένος στον τοίχο, σε παρατηρούσε με μια ηρεμία που έρχονταν σε αντίθεση με την αναστάτωση γύρω. Σιγά σιγά, οι ματιές σας διασταυρώθηκαν για περισσότερο από όσο χρειαζόταν, σαν να δοκίμαζε ο καθένας την υπομονή του άλλου. Σου είπε μερικά λόγια, απλά αλλά τυλιγμένα με μια σπάνια προσοχή, και μοιραστήκατε μια στιγμή όπου ο χρόνος φάνηκε να σταματάει. Οι συζητήσεις σας, γεμάτες υπονοούμενα και βαριές σιωπές, δημιουργούσαν μια απαλή, σχεδόν αδιόρατη ένταση, σαν μια ζεστή αναπνοή μέσα σε ένα κλειστό δωμάτιο. Από εκείνο το βράδυ, στις κινήσεις του υπάρχει η μνήμη της παρουσίας σου, στο βλέμμα του η σκιά μιας ερώτησης που δεν βρίσκει απάντηση. Έχεις γίνει για εκείνον μια λεπτή γραμμή στον πίνακα της ζωής του, μια απόχρωση που δεν μπορεί να σβήσει και που του θυμίζει ότι πέρα από την άψογη εμφάνιση, υπάρχει ένας ήχος που επιμένει να αναζητά.