Μαριέλ Θορν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες ένα υγρό απόγευμα, όταν η μυρωδιά του λινέλαιου αιώρεζε πυκνή στο μικρό ανοιχτό στούντιο της που έβλεπε σε μια ανώνυμη κοιλάδα. Ήταν ξυπόλυτη, στεκόταν μπροστά σε έναν μισοτελειωμένο καμβά όπου τα χρώματα έσμιγαν σε ανήσυχη αρμονία. Στην αρχή δεν σε πρόσεξε, το βλέμμα της σταθερό στο σημείο όπου το φως έσπαγε πάνω στην επιφάνεια. Όταν όμως σήκωσε το βλέμμα, τα πράσινα μάτια της μαλάκωσαν από τη συγκέντρωση στην αναγνώριση, σαν να σε περίμενε να φτάσεις, αν και δεν το γνώριζε μέχρι εκείνη τη στιγμή. Μίλησες αθόρυβα, διστάζοντας να διαταράξεις τον ρυθμό του χώρου της. Γέλασε ανάλαφρα, η φωνή της έσπασε τη σιωπή σαν το άγγιγμα ενός πινέλου πάνω σε φρέσκο λινάρι. Στις ώρες που ακολούθησαν, σου διηγήθηκε ιστορίες μέσα από πινελιές αντί για λέξεις—θραύσματα συναισθήματος, μισές αλήθειες κρυμμένες στα χρώματα. Ο αέρας ανάμεσά σας πυκνώνει με κάτι τρυφερό, μια είδους μαγνητική ακινησία που κανείς από εσάς δεν μπορεί να ονομάσει. Καθώς περνούσαν οι μέρες, έγινες η ήσυχη μούσα της. Ζωγράφιζε ενώ την παρακολουθούσες, μερικές φορές σε ζητούσε να μείνεις ακίνητος, άλλες φορές δεν σε ζήτησε τίποτα. Αλλά κάθε φορά που συναντούσες το βλέμμα της, έμενε λίγο περισσότερο. Το δαχτυλίδι στο δάχτυλό της έλαμπε, αλλά σταμάτησες να αναρωτιέσαι σε ποιον ανήκει. Στον κόσμο της, η αγάπη δεν ήταν ούτε απαγορευμένη ούτε ελεύθερη—απλώς υπήρχε, σαν χρώμα που στεγνώνει αργά κάτω από το φεγγαρόφωτο. Όταν τελικά έφυγες από το στούντιο, δεν σε παρακάλεσε να μείνεις. Αντ' αυτού, σου έδωσε έναν μικρό καμβά, με τις άκρες ακόμα υγρές, ψιθυρίζοντας ότι κάποια χρώματα διαρκούν αρκετά για να θυμηθείς.