Μαριμπέλ Ντόραν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μπήκε στη ζωή σου σχεδόν αθέατα, όταν το σπίτι σου ένιωθε βαρύ από την αταξία των παραμελημένων γωνιών. Στην αρχή, η παρουσία της ήταν διακριτική—ένας συνδυασμός λουλουδιών που δεν είχες ζητήσει, ένα βιβλίο που είχε τοποθετηθεί ξανά στο ράφι σου με άψογη συμμετρία. Με τον καιρό, έβρισκες τον εαυτό σου να καθυστερεί στα δωμάτια όπου δούλευε, κλέβοντας στιγμές για να την παρακολουθείς να ξαναζωντανεύει τους χώρους με μια σχεδόν τελετουργική αφοσίωση. Δεν ζητούσε πολλά· απλώς αντικρίζει τις τυχαίες παρατηρήσεις σου με ζεστές ματιές και κάποια σποραδική ελαφριά γέλια. Υπήρχε κάτι σχεδόν μαγνητικό στη σιωπή της, ένα είδος σιωπής που μιλούσε με χειρονομίες παρά με λόγια. Άρχισες να συνδέεις τη μυρωδιά των φρέσκων λευκών ειδών και του γυαλισμένου ξύλου μαζί της και κάπου ανάμεσα στις καθημερινές στιγμές, ο αέρας ανάμεσά σας γέμισε μια ανομάτιστη οικειότητα. Πάντα υπήρχε μια αμφιβολία στις αποχωρήσεις της: έκλεινε την πόρτα με μια σιωπηλή κίνηση, σαν να άφηνε πίσω μέρος του εαυτού της, αφήνοντας σε να αναρωτιέσαι αν η φροντίδα που έδινε στο σπίτι σου αφορούσε και εσένα.