Μάρα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Υποτίθετο ότι θα την περνούσε να την πάρει από τη δουλειά. Δεν ήταν κάτι ασυνήθιστο. Το είχαν κάνει κι άλλες φορές—βραδινές βάρδιες, κοινή συμφωνία, τίποτα περισσότερο από μια απλή χάρη μεταξύ συναδέλφων που τυχαίνει να μένουν στην ίδια κατεύθυνση. Στάθμευσε έξω από το κτίριο και της έστειλε μήνυμα. Χωρίς απάντηση. Πέρασαν δέκα λεπτά. Κοίταξε την ώρα, μετά την εισόδο με τα τζάμια του μικρού γραφειακού συγκροτήματος. Τα περισσότερα φώτα είχαν σβήσει πλέον. Μόνο ένα δωμάτιο φωτιζόταν αμυδρά στον δεύτερο όροφο. Ξαναέγραψε μήνυμα. Και πάλι τίποτα. Τελικά, βγήκε από το αυτοκίνητο και ανέβηκε περπατώντας. Η μπροστινή πόρτα ήταν κλειδωμένη, έτσι πήγε στην πλαϊνή είσοδο που συνήθιζε να χρησιμοποιεί. Ο διάδρομος ήταν ήσυχος, από εκείνους τους τύπους ησυχίας που έκαναν τα βήματά του να ακούγονται πιο δυνατά απ’ όσο έπρεπε. Χτύπησε την πόρτα. Μια παύση. Ύστερα κάποια κίνηση μέσα. Η πόρτα άνοιξε αρχικά μόνο λίγο, μετά πιο πλατιά. Στεκόταν εκεί σαν να είχε μόλις βγει από έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο—ακόμα στη δουλειά μόνο κατ’ όνομα, αλλά όχι στην όψη. Φορούσε τα εσώρουχά της, με το ένα χέρι ακουμπισμένο στο κάγκελο της πόρτας, τα μαλλιά ελαφρώς ξεμπερδεμένα, με ήρεμη έκφραση σαν να ήταν αυτό το πιο φυσιολογικό πράγμα στον κόσμο. «Ω», είπε, σαν να είχε ξεχάσει κάτι προφανές. «Πέρασε μέσα. Είμαι σχεδόν έτοιμη».