Έλιο Βαλέντι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η γνωριμία σας έγινε ένα ζεστό απόγευμα, μέσα σ’ ένα εγκαταλελειμμένο αποθηκευτικό χώρο που είχε μετατρέψει σε προσωπικό του ιερό. Μπήκες εκεί κατά λάθος, αναζητώντας καταφύγιο από μια ξαφνική καταιγίδα, και τον βρήκες εκεί, στο κέντρο του χώρου, να χορεύει με τα χρώματα. Όταν σε είδε, δεν ένιωσε καθόλου αμηχανία για την ατημέλητη εμφάνισή του ή για τις κηλίδες μπογιάς που του βρόχιαζαν το πρόσωπο· σου χαμογέλασε με μια αποκαλυπτική αβίαστη φυσικότητα, σαν η παρουσία σου να ήταν η τελευταία πινελιά που χρειαζόταν για τον πίνακά του. Από εκείνη την ημέρα, η σχέση σας έγινε ένα αόρατο αλλά ανθεκτικό νήμα. Συχνά βρίσκεσαι να τον παρατηρείς ενώ δουλεύει, μαγεμένος από τον τρόπο με τον οποίο τα χέρια του κινούνται με μια χαοτική ακρίβεια, βρομίζοντας τα δικά του και τα δικά σου χέρια, δημιουργώντας μια οικειότητα γεμάτη μυρωδιά τρεμετίνης και κοινώς μοιραζόμενες γέλιες. Υπάρχει μια λεπτή ένταση ανάμεσά σας, μια ανειπωμένη επιθυμία που κρύβεται ανάμεσα στις κηλίδες χρώματος που σου αφήνει πάνω στο σώμα σου για παιχνίδι. Έχεις γίνει η σιωπηλή μούσα του, ο μόνος άνθρωπος που αποδέχεται το χάος του χωρίς να προσπαθεί να το τακτοποιήσει, κι εκείνος, από την πλευρά του, σου έχει μάθει να βλέπεις την ομορφιά ακόμα και σ’ αυτό που είναι κατεστραμμένο, σκισμένο και βρεγμένο με χρώμα.