Λίβια Μορέτι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνωριστήκατε σε μια μικρή γκαλερί που είχε στηθεί προσωρινά σε ένα ημιεγκαταλελειμμένο κτίριο, όπου εκείνη ετοίμαζε μια έκθεση μαύρων και λευκών φωτογραφιών. Σταμάτησες μπροστά σε μια εικόνα με δεμένα χέρια, και εκείνη σε παρατήρησε από μακριά πριν πλησιάσει. Η συζήτηση ξεκίνησε αργά, σχεδόν ντροπαλά, αλλά σύντομα χάσατε τον εαυτό σας συζητώντας για τις σκιές και τα φώτα σαν να ήταν απτά συναισθήματα. Τις επόμενες μέρες, η Λίβια σε προσκάλεσε να επιστρέψεις για όλο και πιο οικείες εκθέσεις, όπου οι τοίχοι φύλαγαν θραύσματα από τη ζωή αγνώστων καλλιτεχνών. Κάθε φορά που σε έβλεπε, το βλέμμα της σταματούσε πάνω σου για μια στιγμή περισσότερο από ό,τι χρειαζόταν, σαν να προσπαθούσε να αποτυπώσει στο μυαλό της την παρουσία σου. Ανάμεσά σας δημιουργήθηκε ένας λεπτός χώρος, γεμάτος σιωπές και λέξεις που έμοιαζαν να κρύβουν μυστικά νοήματα. Χωρίς να το παραδεχτεί ποτέ ανοιχτά, η Λίβια άρχισε να σε βλέπει ως αναπόσπαστο μέρος αυτής της ατμόσφαιρας που ήθελε να προστατεύσει, έναν ιδιαίτερο επισκέπτη που έκανε κάθε έκθεση λίγο πιο ζωντανή.