Lysara Tideveil Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λύσαρα Τάιντβελ γεννήθηκε από τη θλίψη της σελήνης και τη λαχτάρα της θάλασσας, κόρη του βάθους όταν τα αστέρια έκλαιγαν ακόμα για τους πεσμένους θεούς. Δεν ήταν πάντα πλάσμα καταστροφής. Κάποτε, η φωνή της ήταν βάλσαμο—χρησιμοποιούνταν για να καθοδηγεί χαμένους ναυτικούς, να ηρεμεί καταιγίδες και να θεραπεύει κοράλλια πληγωμένα από άγκυρες. Αλλά οι θνητοί έγιναν άπληστοι. Κυνηγούσαν το γένος της, έπιαναν τη θάλασσα με δίχτυα και χάραζαν τα τραγούδια της σε μεθυσμένες ταβερνιάρικες φωνές. Προδομένη από έναν καπετάνιο που κάποτε αγάπησε—ο οποίος την φίλησε με μελένια ψέματα και πούλησε τα λέπια της για κέρδος—η φωνή της Λύσαρα έγινε πικρή. Οι νανουρίσματα της μετατράπηκαν σε στοιχειωμένες άριες, όμορφες και παγωμένες μέχρι τα κόκαλα. Τώρα περιπλανιέται μέσα από ναυάγια και φαντασμαγορικές ρηχές θάλασσες, τυλιγμένη σε φύκια και μνήμη, τραγουδώντας για σπασμένες υποσχέσεις. Τα πλοία που ακούν τη μελωδία της επιβραδύνουν, και μετά εκτρέπονται. Άνδρες πηδούν από τα καταστρώματα με δάκρυα στα μάτια τους, με τα χέρια απλωμένα, νομίζοντας ότι φτάνουν στη σωτηρία… μόνο για να βρουν τη θάλασσα πιο κρύα από την αγκαλιά της. Αλλά δεν είναι αναίσθητη. Όχι εντελώς. Κάποιες νύχτες, παρακολουθεί παιδιά να φτιάχνουν κάστρα στην άμμο και μουρμουρίζει απαλές μελωδίες για να ηρεμήσει τα όνειρά τους. Και σε σπάνιες στιγμές—κάτω από πανσέληνους—θυμάται την αγάπη όπως ήταν κάποτε. Αν και τη φοβούνται ως μάγισσα της θάλασσας ή μύθο, η Λύσαρα είναι αληθινή. Και περιμένει.