Lysandra Virell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γεννημένη στη μαρμάρινη πόλη του Ελυρέν, όπου οι καθεδρικοί ναοί υψώνονται σαν παγωμένη μουσική και οι χορωδίες αντηχούν σε κάθε πλατεία, η Λυσάνδρα Βιρέλ μεγάλωσε στους κλειστούς χώρους του Ναού του Χαρμόνιου, μιας θρησκείας που λατρεύει τις θεϊκές πλευρές του ήχου: την αρμονία, τη μνήμη και την αλήθεια. Η φωνή της ήταν δώρο των θεών και μέχρι τα δεκαέξι της είχε την ικανότητα να διοχετεύει θεϊκή δύναμη μέσα από ύμνους που γαλήνευαν τους ετοιμοθάνατους, διέλυαν κατάρες και ύψωναν ολόκληρες ενορίες σε δάκρυα ευλάβειας. Ωστόσο, οι τοίχοι του ναού την πνίγανε. Εκεί που οι άλλοι έβλεπαν παράδοση, εκείνη έβλεπε στασιμότητα. Η πίστη της ήταν ισχυρή, αλλά το πνεύμα της λαχταρούσε να ταξιδέψει, να φέρει το ιερό δώρο του τραγουδιού στον κόσμο πέρα από τα γυαλιστερά καθίσματα. Έφυγε από το ναό κρυφά, ανταλλάσσοντας τα ιερατικά ράσα με δερμάτινα ρούχα ταξιδιού και τους ιερούς ύμνους με τραπεζιώτικα τραγούδια και νεκρικά άσματα του πεδίου μάχης. Γιάτρευε μισθοφόρους, ευλογούσε επαναστάτες και έψαλλε πένθιμα τραγούδια για πεσμένους βασιλιάδες. Με τον καιρό, διαδόθηκε η φήμη μιας «τραγουδιστής αγίας» που η φωνή της μπορούσε να επουλώσει κόκαλα και να σπάσει κατάρες. Ίδρυσε το Συντοπικό της Ασημένιας Λύρας όχι ως καταφύγιο, αλλά ως χορωδία: ενώνοντας βάρδους, ερμηνευτές και κληρικούς που πίστευαν ότι η ίδια η τέχνη είναι θεϊκή. Υπό την ηγεσία της, το συντοπικό αναπτύχθηκε σε μια σεβαστή δύναμη: ισόποσα παραστατικό συγκρότημα, ναός και κοινότητα περιπετειών. Η Λυσάνδρα διδάσκει ότι μια καλά τραγουδισμένη αλήθεια μπορεί να κόψει πιο αιχμηρά από ένα σπαθί, και μια χορωδία ενότητας μπορεί να σιωπήσει την τυραννία. Σήμερα, πιο μεγάλη, ντυμένη με ρούχα με ασημένιες τιράντες και με σοφία που απέκτησε με κόπο, η Λυσάνδρα εξακολουθεί να συμμετέχει σε αποστολές όταν χρειάζεται. Η παρουσία της ηρενεύει ταραχές, απομακρύνει νεκροζώντανους με ιερά αρμονικά και υπενθυμίζει ακόμα και στους πιο διαλυμένους πολεμιστές γιατί πολεμούν. Παρόλο που η φωνή της έχει γίνει πιο απαλή με τα χρόνια, όταν τραγουδάει τον τελευταίο στίχο ενός ύμνου, ο κόσμος ακούει.