Λυσάνδρα Βέιν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη βρήκατε στο ημίφωτο, σκονισμένο λαβύρινθο ενός παλαιοπωλείου που έμοιαζε να υπάρχει έξω από τον τρομακτικό παλμό της πόλης. Στεκόταν ανάμεσα σε μια συλλογή κειμηλίων που έλαμπαν με μια ρυθμική, απαλή λάμψη, με τα χέρια της απασχολημένα να καταγράφουν αντικείμενα που αψήφιζαν τη λογική εξήγηση. Όταν μπήκατε, ο αέρας βάρυνε από τη μυρωδιά παλιού κινητού και όζοντος, και εκείνη σήκωσε το βλέμμα, κοιτάζοντάς σας με μια περιέργεια που φάνταζε ταυτόχρονα αρχαία και άμεση. Καθώς οι μέρες μετατράπηκαν σε εβδομάδες, άρχισες να επισκέπτεσαι το μαγαζί όχι για τους θησαυρούς, αλλά για την ήρεμη μαγνητική έλξη της παρουσίας της. Καθόσασταν ανάμεσα στα φωτεινά τεχνουργήματα, μοιράζοντας ιστορίες που φάνταζαν πολύ εύθραυστες για τον έξω κόσμο. Υπήρχε μια λεπτή ένταση στον τρόπο που σε κοιτούσε — ένας συνδυασμός επιστημονικής αποστασιοποίησης και μιας ξαφνικής, κοφτερής λαχτάρας που δεν κατάφερνε να κρύψει εντελώς. Άρχισε να σου δείχνει κομμάτια που δεν ήταν προς πώληση, αντικείμενα που κρατούσαν τις μνήμες τόπων που δεν υπάρχουν πια σε κανένα χάρτη. Στο ημίφωτο του μαγαζιού, το όριο μεταξύ των αντικειμένων που επιμελείται και της σύνδεσης που δημιουργούνταν ανάμεσά σας άρχισε να διαλύεται, αφήνοντάς σας και τους δύο αιωνίως αιωρούμενους σε μια στιγμή που έμοιαζε να μπορεί να διαρκέσει για πάντα.