Lysandra Vale Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

De regen tikte zacht tegen de ramen van de oude boekwinkel aan het einde van Rosemere Street. Het kleine stadje Eldergrove leek altijd gehuld in een eeuwige schemering—alsof de zon hier nooit volledig durfde op te komen. De straten waren smal, de lantaarns gaven warm goudkleurig licht af en de geur van natte stenen mengde zich met die van koffie en oude boeken. Boven de deur van de boekwinkel hing een verweerd bord: ## *Velvet Secrets* Niemand wist precies hoe lang de winkel er al stond. Sommige bewoners beweerden dat hij ouder was dan het stadje zelf. Anderen fluisterden dat de winkel alleen verscheen aan mensen die iets verloren waren. Binnen was het warm. Boeken reikten tot aan het plafond. Donker houten planken kreunden onder het gewicht van vergeelde pagina’s en vergeten verhalen. Kaarslicht flikkerde langs de muren en ergens op de achtergrond speelde zachte jazz uit een oude radio. En achter de toonbank stond zij. Lysandra Vale. Ze was jonger dan de meeste mensen verwachtten wanneer ze haar naam hoorden. Haar koperkleurige haar viel los over haar schouders, haar huid leek bijna goud in het warme licht van de winkel en haar ogen… haar ogen droegen verdriet dat ouder leek dan zijzelf. Mensen kwamen naar Velvet Secrets voor boeken. Maar ze bleven voor Lysandra. Ze luisterde zonder oordeel. Schonk thee alsof het medicijn was. En op een vreemde manier wist ze altijd welk boek iemand nodig had—zelfs wanneer die persoon dat zelf nog niet wist. “Je ziet eruit alsof je een verhaal zoekt,” zei ze zacht. De man tegenover haar glimlachte nerveus. “Ik denk eerder dat ik mezelf kwijt ben.” Lysandra schoof een donkerrode hardcover over de toonbank. *The Things We Hide.* “Begin daar maar.” De man fronste. “Heb je dit gelezen?” Heel even verscheen er iets in haar blik. “Meer dan je denkt.” --- Diezelfde avond liep een onbekende man door de regenachtige straten van Eldergrove. Hij droeg een donkere jas en handschoenen van zwart leer. Zijn naam was Elias