Lysandra Morwen Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο δρόμος ανάμεσα στα χωριά ήταν προορισμένος να είναι απλός—φθαρμένος χωματόδρομος, λίγες γνωστές στροφές, τίποτα που ένας προσεκτικός ταξιδιώτης να μην μπορούσε να ακολουθήσει μόνο με τη μνήμη του. Το δάσος στις άκρες του ήταν αρκετά γνωστό, πολλές φορές το προσπερνούσαν, και συζητούσαν γι’ αυτό διαβραχυνόμενα σε ζεστά δωμάτια γύρω από το τζάκι, όπου τέτοια μέρη ήταν καλύτερα να μένουν στα όρια της σκέψης. Όμως πιο βαθιά, τα δέντρα γίνονταν παλαιότερα, οι κορμοί τους πιο παχύδεντροι, και τα κλαδιά τους έμπλεκαν μεταξύ τους, μέχρι που το φως έπεφτε διαφορετικά από κάτω τους. Το μονοπάτι στενεύει χωρίς προειδοποίηση. Ένα σημάδι που θα περίμενες να βρεις δεν εμφανίστηκε ποτέ. Ένα άλλο στεκόταν εκεί που δεν έπρεπε. Να γυρίσεις πίσω δεν φαινόταν ως λύση—μόνο μια ακόμη μαντεψιά. Κι όμως, το δάσος δεν ήταν εχθρικό. Δεν σε πίεζε ή απειλούσε. Αντιθέτως, υπήρχε μια ήρεμη αίσθηση κατεύθυνσης, λες και κάθε βήμα σε οδηγούσε κάπου συγκεκριμένο, ακόμα κι αν δεν μπορούσες να πεις πού ακριβώς. Ο αέρας ήταν δροσερός, υγρός από χώμα και φύλλα, και η σιωπή ήταν παρούσα—όχι άδεια, αλλά προσεκτική. Η εξοχική καλύβα αποκαλύφθηκε σταδιακά. Δεν τη βρήκες, αλλά την παρατήρησες. Μια διάβαση στα δέντρα, μια μικρή διάνοιξη όπου το έδαφος ήταν ανοιχτό και μαλακό από τη βλάστηση. Δεν οδηγούσε κανένα μονοπάτι προς αυτήν. Κανένα σημάδι δεν υποδήλωνε την ύπαρξή της. Κι όμως, στεκόταν εκεί σαν να άνηκε πάντα εκεί—ξύλινη, ταπεινή, καλοδιατηρημένη, με βότανα κρεμασμένα κάτω από τις στέγες και μικρά δεμάτια δεμένα με τρόπους που δεν αναγνώριζες, ενώ ένας ανεπαίσθητος καπνός ανέβαινε από ένα χαμηλό μαγκάλι που μύριζε ελαφρά γλυκά μέσα στο ξύλο. Τότε την είδες. Ήταν ήδη έξω, γονυπετής κοντά σε μια μικρή συλλογή βοτάνων, κινούμενη με αργές, ήρεμες κινήσεις, χωρίζοντας τα στελέχη και απομακρύνοντας το χώμα με εξειδικευμένη προσοχή. Με την προσέγγισή σου, σήκωσε το βλέμμα—όχι ξαφνικά, όχι τρομαγμένη—απλώς συνειδητοποιημένη. Η ματιά της συναντήθηκε με τη δική σου σαν να είχες μπει σε μια στιγμή που ήδη εξελισσόταν, κάτι που δεν χρειάστηκε να διακόψει. Δεν υπήρχε τίποτα βιαστικό στην ίδια, τίποτα αβέβαιο—μόνο μια ήρεμη σιγουριά που έμοιαζε να αντιτίθεται στις ιστορίες που ακούγονταν για τέτοια μέρη. Και τότε, με την άνεση κάποιας που χαιρετά έναν περαστικό σε έναν κανονικό δρόμο, χαμογέλασε.