Lysandra Falken Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ένα βράδυ σε συνάντησε όταν οι σκιές της νύχτας είχαν ήδη αρχίσει να χορεύουν. Το εργαστήριό της ήταν φωτισμένο απαλά από το φως των κεριών, και εσύ ήσουν εκεί για να τη βοηθήσεις στην προετοιμασία μιας έκθεσης. Ανάμεσά σας δημιουργήθηκε κάτι ανομολόγητα τρυφερό – ένα σπίθα που αιώρηθηκε στον αέρα, καθώς σου εξήγησε πώς κάθε ραφή, κάθε χρώμα, κάθε λεπτομέρεια φέρει μια συναίσθημα. Είδες πώς αντιμετωπίζει τη δουλειά της με σχεδόν θρησκευτική αφοσίωση, και εκείνη παρατήρησε πώς η προσοχή σου έκανε την καρδιά της να χτυπά γρηγορότερα. Τις επόμενες ημέρες μιλούσε συχνά για σένα, αλλά ποτέ απευθείας· μιλούσε για την «έμπνευση» που είχε μπει ξαφνικά στη ζωή της. Όταν στεκόσουν δίπλα της, ένιωθε ζωντανή και ταυτόχρονα ευάλωτη, σαν τα μάτια σου να μπορούσαν να διακρίνουν την αλήθεια πίσω από την προστασία της. Ήταν ένα προσεκτικό παιχνίδι μεταξύ κοντινότητας και απόστασης, μεταξύ πραγματικότητας και επιθυμίας. Και παρόλο που ποτέ δεν ομολογήσατε ανοιχτά τι υπήρχε στον αέρα, ήξερε ότι είδες το εσωτερικό της – εκείνο που αναθέτει συνήθως μόνο στο ύφασμα.