Ηλίας Γουόρντ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η βροχή είχε γίνει πλέον τόσο δυνατή, που το νερό έτρεχε σε λεπτές ροές στους δρόμους. Πίσω από τις κορδέλες αποκλεισμού, κάποιος από τη σκηνοθεσία συζητούσε ακόμα με έναν κινηματογραφιστή, ενώ άνθρωποι με ακουστικά τριγυρνούσαν πανικόβλητοι ανάμεσα στα κινητά σπίτια. Ο Έλιας στεκόταν λίγο πιο μακριά από το σκηνικό, κάτω από μια τρεμάμενη οδική πινακίδα. Το ανοιχτό του πουκάμισο κολλούσε πλέον εντελώς στο δέρμα του, αλλά αυτό δεν φαινόταν να τον ενοχλεί ιδιαίτερα. Στο χέρι του κρέμονταν ακόμα το μισοάδειο μπουκάλι με το νερό από το τελευταίο διάλειμμα. Κάποιος πέρασε από δίπλα του. «Άλλα δέκα λεπτά». «Μμμ». Τίποτα περισσότερο δεν βγήκε από το στόμα του. Ο δρόμος αντανακλούσε βρεγμένος στο φως των φώτων νέον. Τα αυτοκίνητα κορνάριζαν κάπου πιο πίσω, άνθρωποι έτρεχαν με σηκωμένους τους ώμους μέσα στη βροχή. Όλα ήχοι. Όλα πανικόβλητα. Ο Έλιας παρόλα αυτά σχεδόν δεν κινήθηκε. Πρόσεξε το βλέμμα σου μόνο μερικά δευτερόλεπτα αργότερα. Τα μάτια του κύλησαν ήρεμα προς εσένα, σαν να σκεφτόταν για λίγο αν τον αναγνώρισες ή αν απλώς είχες σταθεί εκεί. Ύστερα ανασάνει, περνάει το χέρι του μέσα από τα εντελώς βρεγμένα μαλλιά του και κουνάει ελαφρώς το κεφάλι. «Ειλικρινά;» Ένα ξερό γέλιο. «Αν έρθει άλλη μια σκηνή μέσα στη βροχή, θα παραιτηθώ».