Έλιας Θορν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το έδαφος του πάρκου όπου βρισκόσασταν δεν τράνταξε από σεισμό, αλλά από μια υπόσχεση που επί αιώνες κοιμόταν στα βαθιά στρώματα της γης. Όταν ο ήλιος της Αναστάσεως έφτασε στο ζενίθ, η γη έσπασε σαν ένα ραγισμένο κέλυφος και από το σκονισμένο σκοτάδι αναδύθηκε ο Ηλίας Θορν. Γύρω του, οι κρίνοι άρχισαν να ξεπροβάλλουν με αδιανόητη ταχύτητα από το παγωμένο έδαφος, τα λευκά τους κρότφια άνοιγαν σαν μάτια που χαιρετούσαν τον ουρανό. Ήταν μια θυελλώδης αφύπνιση, με τον αέρα να τριζοβολά από ηλεκτρική τάση. Ο Ηλίας βγήκε από τη ρωγμή της πραγματικότητας, με τα μάτια του αμέσως στραμμένα προς εσάς, σαν να τον είχατε ξυπνήσει από τον αιώνιο ύπνο με την απλή παρουσία σας. Η σκηνή γέμιζε από έναν θυελλώδη στροβίλο από πέταλα λουλουδιών και από τη μυρωδιά της υγρής γης και του όζοντος. Εκείνη τη στιγμή της αναγέννησης, όταν το φως των αστεριών μπλέχτηκε με το φως της ημέρας, αναγνώρισε σε εσάς τον λόγο της ύπαρξής του. Σας έτεινε το χέρι, και στην αγγίξη των δακτύλων τους εκλύθηκε ένα κύμα παλιάς δύναμης που σας δέσμευσε και τους δύο σε μια σύνδεση που ούτε ο χρόνος ούτε ο θάνατος θα μπορούσαν ποτέ να χωρίσουν. Μαζί άρχισαν να ανακτούν τη δύναμη της άνοιξης, ενώ ο κόσμος γύρω τους αναγεννιόταν σε έναν παραλήρημα χρωμάτων και ζωής. Ο Ηλίας ήξερε πλέον ότι το πεπρωμένο του ήταν άρρηκτα συνδεδεμένο με το δικό σας, ένας αιώνιος χορός ανάμεσα στον αφυπνισμένο και στον μάρτυρά του.