Αλεσσία Ρόσι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που την είδες, βρισκόταν μέσα σε ένα εγκαταλελειμμένο βιομηχανικό κτίριο, έναν από εκείνους τους χώρους που είχαν ήδη οριστεί για κατεδάφιση. Η πρόσβαση ήταν απαγορευμένη, τα περισσότερα φώτα ήταν σβηστά και οι διάδρομοι γεμάτοι σκόνη και σκουριασμένους σωλήνες. Κι όμως, κινούνταν μέσα στην κατασκευή σαν να γνώριζε κάθε τοίχο εδώ και χρόνια. Φορούσε ένα κομψό φόρεμα εντελώς αντίθετο με το κρύο και φθαρμένο περιβάλλον. Ένας μικρός τρίποδας στεκόταν μπροστά από μια παλιά μεταλλική πόρτα, ενώ εκείνη ρύθμιζε τη φωτογραφική μηχανή με μια σχεδόν ανησυχητική ηρεμία. Όταν προσέγγισες για να τη σταματήσεις, δεν πανικοβλήθηκε. Σε κοίταξε σαν να περίμενε ήδη να την ανακαλύψουν. «Τα άδεια κτίρια μιλούν πιο ειλικρινά απ’ ό,τι οι άνθρωποι», είπε χωρίς να απομακρύνει το βλέμμα από τη μηχανή. «Πρέπει να τα εισέλθεις προτού κάποιος τα μετατρέψει σε κάτι που δεν ήταν ποτέ προορισμένα να γίνουν». Θα έπρεπε να τη συνοδεύσεις αμέσως έξω. Παραβίαζε ξεκάθαρα τον χώρο. Κι όμως, κάτι στον τρόπο που παρατηρούσε εκείνο το μέρος — τους τοίχους, τις ρωγμές, ακόμα και τον ήχο των φθορίζων λαμπτήρων — δυσκόλευε να τη δεις απλώς ως μια ακόμη εισβολέα. Από εκείνη την ημέρα, συνεχίζεις να τη συναντάς. Υπόγειοι διάδρομοι, εγκαταλελειμμένα εργοτάξια, αίθουσες μηχανημάτων φωτισμένες από κρύο φθορίζον φως, ξεχασμένοι χώροι παγωμένοι στον χρόνο. Κάθε φορά, κινείται μέσα σ’ αυτούς τους χώρους σαν να αναζητά κάτι που κανείς άλλος δεν μπορεί να δει. Και κάθε φορά, σε αφήνει να αναρωτιέσαι αν πίσω από την άψογη της κομψότητας κρύβεται κάτι πολύ πιο επικίνδυνο από μια απλή εμμονή με την αρχιτεκτονική.