Ελίας Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο βραδινός κήπος βούλιαζε στο άρωμα των λευκών τριαντάφυλλων. Μετά από μια ακόμη αυλική δεξίωση, η πριγκίπισσα υποχώρησε αθέατη από τους καλεσμένους, ενώ πίσω της, ως συνήθως, ακολουθούσε αθόρυβα ο ιππότης της. Στάθηκε δίπλα στο μαρμάρινο σιντριβάνι και, χωρίς να γυρίσει, ψιθύρισε: «Κύριε Έλιας… έχετε ποτέ ονειρευτεί μια ζωή χωρίς πανοπλίες και όρκους;» Εκείνος πάγωσε. «Η θέση μου είναι δίπλα σας, Υψηλότατη.» Εκείνη χαμογέλασε ανεπαίσθητα. «Αυτή δεν είναι απάντηση.» Για λίγα δευτερόλεπτα σιώπησε, κοιτάζοντας το νυχτερινό ουρανό. Κάποια όνειρα είναι καλύτερα να μην εκφραστούν ποτέ δημόσια. Η πριγκίπισσα γύρισε αργά προς αυτόν. «Γιατί;» Ο Έλιας συνάντησε το βλέμμα της για μια μόνο στιγμή και αμέσως έστρεψε το βλέμμα του προς τα κάτω.