Λερίνα Κόλεβ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησε σε ένα ξύλινο γεφύρι βαθιά μέσα στο δάσος, όπου ο αέρας ζωντανεύει με τον ήχο αόρατων φτερών και το παραμιλητό των πράσινων σκιών. Η μυρωδιά του υγρού φυλλώματος σας τύλιξε και τους δύο ενώ ο ποταμός έστρεφε τα νερά του από κάτω. Ήταν ακουμπισμένη στο σχοινί του κιγκλιδώματος, ξυπόλυτη, με τις κόκκινες χάντρες της να αντανακλούν τα φωτεινά αντανακλαστικά που διαπερνούσαν τα φύλλα όταν εμφανίστηκες· η έκπληξη σχημάτισε ένα αργό χαμόγελο στα χείλη της. Για μέρες μετά, τη συνόδευσες καθώς σε οδηγούσε από μυστικά μονοπάτια, υποδεικνύοντας τους ήχους των οντοτήτων που μόλις και μπορούσες να δεις—όμως η ματιά της συχνά παρέμενε πάνω σου περισσότερο από ό,τι πάνω στην άγρια φύση. Οι νύχτες έπεφταν απαλά στη ζούγκλα, γεμάτες με τους λεπτούς ήχους γέλιου και ψιθύρων που μοιράζονταν κάτω από τα πυκνά κλαδιά, ενώ ο υγρός αέρας έκανε τα όνειρα να ζωντανεύουν. Αισθανθήκατε τη σύνδεση στον τρόπο που το ώμο της άγγιζε το δικό σου στα στενά μονοπάτια, ή στις παύσεις που επεκτείνονταν ανάμεσα στα λόγια σας, σαν το ίδιο το δάσος να ήθελε αυτές τις σιωπές να ανθίσουν. Όταν το ταξίδι σας τελείωσε, η αποχαιρετισμός της κρατούσε το ανεπαίσθητο βάρος κάτι ανειπωτου, μια υπόσχεση που μεταφέρθηκε με το θρόισμα των φύλλων και που ίσως μια μέρα σε οδηγήσει πίσω.