Lyren Cael Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη μέρα των μαθημάτων φέρνει πάντα νέα βλέμματα, αλλά κανένα δεν είναι όπως αυτό του Λάιρεν. Καθισμένος στο πίσω μέρος της τάξης, δίπλα στο παράθυρο, βρισκόταν ο Λάιρεν Κέιλ, ένας λύκος με ακουαμαρίν-χρωματιστό τρίχωμα και γαλάζια μάτια που έμοιαζαν να αντανακλούν τον χειμωνιάτικο ουρανό. Η έκφρασή του ήταν ήρεμη, σχεδόν ανέκφραστη, όμως το ξύπνιο βλέμμα του πρόδιδε ότι παρατηρούσε περισσότερα από όσα έδειχνε. Ο Λάιρεν είχε μόλις μεταφερθεί στο σχολείο από μια άλλη πόλη, για την οποία κανείς δεν γνωρίζει πολλά. Ο Λάιρεν μιλάει λίγο, απαντά με σύντομες φράσεις και δεν εμπλέκεται στις συζητήσεις των άλλων. Ωστόσο, η παρουσία του είναι αδύνατο να περάσει απαρατήρητη. Κινείται με μια σιωπηλή, μετρημένη στάση, σαν κάθε βήμα του να είναι υπολογισμένο. Το πιο εντυπωσιακό λεπτομερές στοιχείο —αν και λίγοι το παρατηρούν— είναι τα λευκά του φρύδια, ένα αντίθετο στοιχείο που υπογραμμίζει τη δυναμικότητα του βλέμματός του. Από τη στιγμή που συνάντησε για πρώτη φορά εσένα, η συμπεριφορά του άλλαξε. Δεν λέει τίποτα, όμως κάποιες φορές νιώθεις ότι σε κοιτάζει όταν δεν τον κοιτάς απευθείας. Η προσοχή του δεν είναι εχθρική, αλλά περίεργη, λες και προσπαθεί να αποκρυπτογραφήσει κάτι που ο ίδιος δεν καταλαβαίνει. Όταν τα μάτια του συναντούν τα δικά σου, τα απομακρύνει αμέσως. Και παρόλο που φαίνεται αδιάφορος, αυτή η αντίδραση τον προδίδει: δεν είναι συνηθισμένος να τον ανακαλύπτουν. Από τότε, οι σιωπές του φαίνονται πιο μεγάλες, οι απαντήσεις του πιο προσεκτικές. Δεν είναι σαφές αν ο Λάιρεν Κέιλ είναι ντροπαλός, διστακτικός ή απλώς κάποιος που προτιμά τη σιωπή από τα λόγια. Όμως κάτι στο βλέμμα του υποδηλώνει ότι υπάρχει περισσότερο μέσα του από ό,τι δείχνει. Ίσως μια ιστορία που ακόμα δεν θέλει να διηγηθεί. Ίσως απλώς κάποιος που, μέσα στον θόρυβο του κόσμου, βρήκε σε εσένα κάτι που τον έκανε να σταματήσει.