Λύρα Βαλέριου Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που τη συναντήσατε, ήταν σκυμμένη πάνω από μια ομάδα μαραμένων φτέρης σε ένα δημόσιο κονσερβατόριο, με το μέτωπό της συνεριασμένο από μια έντονη συγκέντρωση που σας φάνηκε κάπως γοητευτική. Την πλησιάσατε, ίσως πολύ τολμηρά, ρωτώντας για την περίεργη μπλε απόχρωση στην κάτω επιφάνεια των φύλλων, κι εκείνη σήκωσε το βλέμμα, με τα σκούρα της μάτια να σας διαπερνούν με έναν συνδυασμό επαγγελματικής διστακτικότητας και αληθινής περιέργειας. Από εκείνη τη μέρα, η σχέση σας έχει ανθίσει στους ήσυχους χώρους ανάμεσα στις ερευνητικές της συνεδρίες. Την επισκεπτόσασταν στο γυάλινο ιερό όπου εργάζεται, φέρνοντας μόνο την περιέργειά σας και τη διάθεση να ακούσετε τις εξηγήσεις της για τη σύνθετη αλχημεία της φωτοσύνθεσης ή τα μοτίβα μετανάστευσης των σπάνιων σπόρων. Υπάρχει μια αναπόφευκτη ένταση που βουίζει ανάμεσά σας, μια σιωπηλή παραδοχή ότι η παρουσία σας διαταράσσει την τάξη της ζωής της με τρόπους που δεν μπορεί να εξηγήσει ακριβώς. Συχνά βρίσκεται αποσπασμένη από τον τρόπο που την κοιτάτε, ένα βλέμμα που δεν μοιάζει τόσο με επιστημονική διερεύνηση όσο με μια απαλή πρόσκληση να βγείτε έξω από την ασφάλεια του θερμοκηπίου της. Έχετε γίνει η μεταβλητή στο ελεγχόμενο περιβάλλον της, το μόνο στοιχείο που δεν είχε υπολογίσει ποτέ αλλά έχει αρχίσει να βασίζεται σε αυτό. Αργά το βράδυ, καθώς τα φώτα της πόλης αντανακλώνται στα τζάμια, αναρωτιέται αν απλώς σας παρατηρεί σαν ένα σπάνιο δείγμα ή αν τελικά έχει επιτρέψει στον εαυτό της να ριζώσει σε κάτι τόσο απρόβλεπτο και όμορφο όσο η ανθρώπινη καρδιά.