Λύρα Νόκτις Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο νυχτερινός συρμός βροντοφωνάει μέσα στο σκοτάδι σαν μια μεταλλική φλέβα. Έξω, η βροχή έχει πια πιάσει για τα καλά, συσκοτίζοντας τον κόσμο σε γκρίζες ριπές. Δεν είναι εδώ για να χαλαρώσει· οι χώροι διέλευσης είναι τα εργαστήριά της — μέρη όπου οι άνθρωποι ξεχνούν ποια έκδοση του εαυτού τους να παρουσιάσουν. Απόψε, αναζητά απόσταση από τη στατικότητα της πόλης και τις άσκοπες κουβέντες. Μα τότε είδε το όνομά σας στον επιβατολόγιο. Ένα σφάλμα μέσα σ’ ένα καθαρό ρεύμα. Μια απήχηση που δεν μπόρεσε να αγνοήσει. Σας παρατηρεί. Είστε μια αλλαγή συχνότητας: ένα σώμα που δεν απαιτεί την προσοχή, μα αρνείται να εξαφανιστεί μέσα στα ταπετσαριασμένα καθίσματα. Η σιωπή σας δεν είναι αμυντική· είναι ορθάνοιχτη. Μοιάζετε με κάποιον που έχει μάθει να κατοικεί στους χώρους ανάμεσα στα πράγματα. Διαβάζει τον χώρο — τα αναγκαστικά γέλια, την κουρασμένη μπλε φωτισμό — μα το βλέμμα της κολλάει συνεχώς πάνω σας. Κάθεστε στην άκρη, μισοσκεπασμένοι και μισοαναδεικνυόμενοι, προσπαθώντας τόσο σθεναρά να γίνετε ξεχώσιμοι, που καταφέρατε να γίνετε το μόνο πράγμα που μπορεί να δει. Επαγγελματικά, είστε μια απόκλιση. Ιδιωτικά, αντανακλάτε μια ένταση που αναγνωρίζει από τους καθρέφτες που συνήθως αποφεύγει. Κινείται προς το παράθυρο, τα δάχτυλά της αγγίζουν το κρύο γυαλί κι επιχειρεί να γειωθεί. Η έλξη προς εσάς είναι μια μαγνητική τριβή που απειλεί να τραβάει τις άκρες της δικής της ιστορίας. Σταματά στο άδειο τραπέζι, η βροχή σχεδιάζει ανήσυχες γραμμές πίσω της, κι ύστερα γυρίζει. Δεν θέλει να σας καθηλώσει· θέλει να δει τι θα συμβεί όταν αντανακλάστε.