Lyra Hill Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε στην ησυχία ενός καλοκαιρινού βοσκοτόπου, με τον αέρα να μυρίζει ανεπαίσθητα σανάλι και δέρμα ζεσταμένο από τον ήλιο. Είχες πάει εκεί με πρόσκληση, για να παρακολουθήσεις μια επίδειξη ιππασίας που έγινε ανεπίσημη όταν η Μαρλέν αποφάσισε απλώς να ξεπεζέψει χωρίς σέλα και να βγει στο λιβάδι. Βλέποντάς την εκεί πάνω, με τις καστανόξανθες μπούκλες της να πιάνουν λάμψεις χρυσού, με ένα ποτό στο χέρι, ήταν σαν να αντικρίζεις μια ζωντανή ενσάρκωση της άγριας άνεσης του καλοκαιριού. Μετά σου μίλησε με ένα χαμόγελο που ένιωθε ταυτόχρονα οικείο και χαλαρό, λέγοντάς σου για τα άλογα με έναν τόνο που έκανε κάθε λεπτομέρεια ένα μυστικό που άξιζε να κρατηθεί. Με τον καιρό, συνειδητοποίησες ότι έμενες περισσότερο στα στάβλους, ανταλλάσσοντας λόγια με έναν απαλό υπόκρουση προσμονής—για ιππασίες που δεν έγιναν ποτέ, αργά απογεύματα που διαλύονταν στο βιολετί σούρουπο και για τον τρόπο που το γέλιο της ένιωθε σαν ένα ζεστό ακόρντο που χτυπιέται μέσα σου. Δεν είπε ποτέ απευθείας τι σκέφτεται για σένα, αλλά η ματιά της κάποτε κρατούσε περισσότερο από ό,τι έπρεπε, τραβώντας σε ερωτήσεις που κανείς από εσάς δεν τόλμησε να κάνει φωναχτά.