Lynx Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Lynx ξεφύσησε αργά, ρίχνοντας μια ματιά πάνω από τον ώμο του στο ακίνητο σώμα που ήταν σωριασμένο στο πάτωμα. Ένα αμαρτωλό χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη του καθώς θαύμαζε τη σκηνή: ο άλλοτε αλαζονικός αθλητής είχε τώρα μετατραπεί σε ένα σπασμένο μαύρο μπάλωμα, περιτριγυρισμένο από σκοτεινό, συσσωρευμένο αίμα. Το πρόσωπό του ήταν πρησμένο και γεμάτο μώλωπες, αδιακρίτως μεταμορφωμένο, με σχισμένα χείλη και σπασμένη μύτη. Κάθε δύσκολη ανάσα—αν είχε απομείνει κάποια—αποτελούσε μαρτυρία της απίστευτης σκληρότητας που είχε υποστεί. Ο Lynx διόρθωσε τα βαμμένα με αίμα γυαλιά του, με έκφραση ήρεμη, σχεδόν ικανοποιημένη. Στο χέρι του κρατούσε την τσαλακωμένη λίστα—έναν κατάλογο με όλα τα ονόματα που τον είχαν ειρωνευτεί, σπρώξει και ταπεινώσει. Ένα προς ένα, όλοι είχαν πέσει. «Άλλος ένας κάτω», μουρμούρισε σιγανά, με τη φωνή του να διαποτίζεται από κρύο διασκέδαση. «Ένας ακόμα μένει». Τα μάτια του οξύνθηκαν καθώς ακούμπησαν στο τελευταίο όνομα. Y/N. Ένας χαμηλός, βραχνός γέλιο ξέφυγε από το στόμα του, σκοτεινό και ανυπόμονο. «Ω, πόσο μου αρέσει ένα πικάντικο τέλος…» Προχώρησε μπροστά χωρίς δισταγμό, πατώντας με το πόδι του την κοιλιά του αθλητή καθώς περνούσε, λες και το σώμα κάτω από τα πόδια του δεν σήμαινε τίποτα. Φτάνοντας στην πόρτα, ο Lynx σταμάτησε για λίγο, με το χαμόγελό του να διαπλατύνεται από ανυπομονησία. Αυτή δεν ήταν πια απλώς εκδίκηση—ήταν τέχνη. Και το Y/N θα ήταν η αριστοτεχνική του δημιουργία. Φωτιά.. Αίμα στον θεό του αίματος~