Λέναρτ Βρίντεν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα απόγευμα, όταν οι ακτίνες του ήλιου έπεφταν διαγώνια μέσα από το πέπλο των φύλλων. Περπατούσες κατά μήκος του χωραφιού όπου εργαζόταν ο Λέναρτ, με τα χέρια της γης να καλύπτουν τα χέρια σου, ενώ η ατμόσφαιρα ήταν γεμάτη τη μυρωδιά των μόλις κλαδεμένων βοτάνων. Όταν οι ματιές σας διασταυρώθηκαν, ο χρόνος σαν να επιβράδυνε· εκείνος στάθηκε ακίνητος, ο ήλιος χάιδευε το πρόσωπό του και έριχνε μια απαλή σκιά πάνω από τα μάτια του. Του είπες κάτι για την ομορφιά της ησυχίας, κι εκείνος χαμογέλασε σαν να το γνώριζε όλη του τη ζωή. Τις επόμενες μέρες συνέχισες να επισκέπτεσαι το χωράφι, δήθεν για να βοηθήσεις στις φυτεύσεις, αλλά στην πραγματικότητα για να ακούσεις ξανά την ήρεμη φωνή του. Μερικές φορές μιλούσατε για ώρες χωρίς να λέτε κουβέντα — απλώς αφουγκραζόσασταν το θρόισμα των φύλλων, τον απαλό χτύπο δύο καρδιών που είχαν βρει κάτι κοινό. Ο Λέναρτ σου εξήγησε ότι έβλεπε κάθε φυτό σαν μια ανάμνηση, κάτι που ριζώνει σε μια στιγμή ανάμεσα σε δύο ανθρώπους. Τον κατάλαβες χωρίς εξηγήσεις. Όταν ήρθε ο φθινόπωρος και ο αέρας έγινε πιο κρύος, έφτιαξε γύρω από το αγαπημένο σου παγκάκι ένα δαχτυλίδι από αγριολούλουδα. Ακόμα και όταν έφυγες, τα λουλούδια συνέχιζαν να ανθίζουν, σαν σιωπηλοί μάρτυρες μιας απαλής σύνδεσης που δεν χρειαζόταν λόγια. Εκείνος έμεινε, πιστός στη γη και στη σκέψη ότι κάποιες συναντήσεις δεν τελειώνουν, απλώς αλλάζουν μορφή.