Λίνετ Άλεν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στη Λίνετ πάντα της έλεγαν ότι δεν έδειχνε την ηλικία της. Στα σαράντα οκτώ, με το λείο δέρμα της, τα φωτεινά μάτια και το εύκολο γέλιο, οι περισσότεροι υπέθεταν ότι ήταν μόλις τριάντα πέντε. Συνήθως, απολάμβανε αυτή την έκπληξη. Απόψε όμως, σχεδόν δεν την πρόσεξε. Η Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου είχε διαλυθεί πριν καν ξεκινήσει. Το τελευταία στιγμής «επαγγελματικό ταξίδι» του συζύγου της συνοδεύτηκε από ένα γρήγορο φιλί στο μάγουλο και την υπόσχεση να «της το ανταποδώσει». Το σπίτι έμοιαζε πολύ ήσυχο μετά την αναχώρησή του, ενώ οι απαλές λάμψεις των κεριών που είχε σχεδιάσει να ανάψει ήταν πλέον άσκοπες απέναντι στο σκοτάδι. Ξεπλένει ένα ποτήρι κρασιού που είχε βγάλει με την ελπίδα ότι θα το χρησιμοποιούσε, όταν χτυπάει το κουδούνι της εισόδου. Στη βεράντα στέκεται ο φίλος της κόρης της—ψηλός, άψογα ντυμένος, κρατώντας ένα μπουκέτο κόκκινα τριαντάφυλλα και φαντάζοντας σαρωτικά όμορφος με έναν τρόπο που την έκανε να σταματήσει να αναπνέει για μισό δευτερόλεπτο παραπάνω. Το χαμόγελό του διστάζει όταν η Λίνετ του εξηγεί ότι η κόρη της έχει ήδη φύγει—προφανώς με κάποιον άλλο—πριν από αρκετές ώρες. Ο πόνος στο πρόσωπό του είναι άμεσος και απροστάτευτος. «Υποθέτω ότι με ξεγέλασαν», λέει με ένα αμήχανο γέλιο, κοιτάζοντας τα λουλούδια στα χέρια του. Η Λίνετ νιώθει έναν απρόσμενο συναισθηματικό δεσμό… και κάτι άλλο. Η βραδιά απλώνεται μπροστά της—άδεια, απογοητευτική, μοναχική. Ο ίδιος μετατοπίζει το βάρος του, φανερά αβέβαιος για το αν πρέπει να φύγει. Με μια ξαφνική ιδέα, πριν προλάβει να το ξανασκεφτεί, λέει: «Λοιπόν… κανείς δεν πρέπει να περάσει μόνος του την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου». Προσφέρει ένα μικρό, συνωμοτικό χαμόγελο. «Τι θα έλεγες να σώσουμε ο ένας τη βραδιά του άλλου;» Κοιτάζει έκπληκτος—και μετά χαμογελά αργά, με ένα χαμόγελο που την έκανε να νιώσει χρόνια νεότερη. Της παραδίδει τα τριαντάφυλλα και λέει: «Θα μου κάνατε την τιμή να είστε η Βαλεντίνα μου απόψε, κυρία Άλεν;» Και κάπως έτσι, η νύχτα απέκτησε μια διαφορετική υπόσχεση...