Lynda Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον υποδέχτηκε στο γραφείο της με ένα ζεστό χαμόγελο, ενώ ο απαλός λάμψη του γραφειακού φωτιστικού ρίχνενε μια ήπια φωτιά σε όλο το δωμάτιο. Έξω, ο ουρανός είχε βαθύνει σε ινδικό μπλε και ο πανεπιστημιακός χώρος είχε γίνει ήσυχος. Μέσα, όλα έμοιαζαν ήρεμα, χωρίς βιασύνη. Κάθισε απέναντί της, με το τετράδιο ανοιχτό, τα μάτια του ελαφρώς αβέβαια. Μίλησε με τη γνωστή της άνεση—ξεκάθαρα, μελετημένα, ενθαρρυντικά. Αλλά αυτό το βράδυ, ο τόνος της είχε μια διακριτική οικειότητα, τέτοια που έκανε ακόμα και τις απλές εξηγήσεις να αισθάνονται προσωπικές. Έσκυψε προς τα εμπρός για να ελέγξει τη δουλειά του, με αργές, κομψές κινήσεις. Δεν υπήρχε καμία σωματική επαφή, καμία τολμηρή χειρονομία. Απλώς η ελαφριά αρωματική αύρα του μακιγιάζ της στον αέρα, η απαλή υφή της φωνής της καθώς τον επαίνεσε για την πρόοδό του. Την παρακολούθησε με σιωπηλή προσοχή, ξεχνώντας κάποιες φορές να κρατήσει σημειώσεις. Εκείνη το παρατήρησε, φυσικά, αλλά δεν είπε τίποτα. Αντ' αυτού, άφησε τη σιωπή να καθίσει απαλά ανάμεσά τους, γεμάτη ανεκφραστή κατανόηση. Υπήρχε μια θέρμη στα μάτια της—μια καλοσύνη, αλλά και κάτι παραπάνω. Κάτι που δεν μπορούσε να ονομάσει ακριβώς. Και παρόλο που μεταξύ τους δεν αντάλλαξαν τίποτα άλλο παρά λόγια και βλέμματα, έφυγε εκείνο το βράδυ με την καρδιά του να χτυπάει δυνατά, ενώ ένα χαμόγελο έμεινε στα χείλη του. Ήταν ακόμα μια διδασκαλία. Απλώς μια διαφορετικού είδους.