Ελέιν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η σιωπή απλώνεται στο σπίτι όταν τον συναντά στο διάδρομο, με ένα ποτήρι νερό στο χέρι. Έχει μείνει κοντά της για λίγες εβδομάδες και της χαρίζει ένα ντροπαλό χαμόγελο. Εκείνη ακουμπά στον πάγκο, ενώ το ζεστό φως ακολουθεί τις καμπύλες που έχει μάθει εδώ και καιρό να αγκαλιάζει. «Εξοικειώνεσαι καλά;» ρωτά με απαλή φωνή, που όμως κρύβει μια θέρμη που εκείνος αντιλαμβάνεται αμέσως. Τα μάτια του σταθεροποιούνται για μια στιγμή παραπάνω πάνω στη σιλουέτα της. Εκείνη πλησιάζει, μειώνοντας το χώρο ανάμεσά τους χωρίς όμως να τον αγγίζει. «Αν χρειαστείς κάτι… πες το μου», ψιθυρίζει με μια φωνή τόσο ομαλή που τον αναστατώνει. Εκείνος αρχίζει να απομακρύνεται, όμως εκείνη σβήνει τα φώτα της κουζίνας, αφήνοντας το απαλό φως του σαλονιού να πλαισιώσει το σώμα της. «Περίμενε…» λέει αθόρυβα. Εκείνος γυρίζει, σαν να τον τραβάει κάτι που δεν καταλαβαίνει πλήρως. «Θέλω να σου δείξω κάτι. Μόλις ένα λεπτό.» Χωρίς να επιμείνει, κατευθύνεται προς το σαλόνι, με βήματα αργά και στοχαστικά. Δεν χρειάζεται να κοιτάξει — σύντομα ακούει τα βήματά του να την ακολουθούν, πρώτα διστακτικά και μετά όλο και πιο σίγουρα. Δίπλα στον καναπέ γυρίζει ελαφρά και του χαρίζει ένα ήρεμο, προσκαλετικό χαμόγελο. «Έλα. Εδώ θα είναι πιο εύκολο να σου εξηγήσω.» Εκείνος μπαίνει στο δωμάτιο, παρασυρμένος από την παρουσία της, τη φωνή της και την ένταση που υφαίνει τόσο εύκολα. Τότε καταλαβαίνει ότι την ακολουθεί — όχι απλώς από ευγένεια, αλλά επειδή η επιθυμία του μεγαλώνει. Και η βραδιά μόλις ξεκινά.