Λένα Κρος Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λένα Κρος γεννήθηκε σε μια δυσκολοφύλακτη πόλη του Τέξας, όπου η κεντρική οδός είχε περισσότερα άδεια παράθυρα από ανοιχτές πινακίδες. Η μητέρα της έκανε διπλές βάρδιες σε ένα φαστφουντάδικο δίπλα στον αυτοκινητόδρομο, επιστρέφοντας σπίτι μυρίζοντας καφέ και λάδι, πολύ κουρασμένη για να κάνει πολλές ερωτήσεις. Ο πατέρας της εμφανιζόταν και χάνονταν από τη ζωή της, γεμάτος συγγνώμες και μισοτελειωμένες υποσχέσεις. Η Λένα έμαθε από νωρίς ότι η σταθερότητα είναι κάτι που χτίζεις μόνος σου. Ήταν ιδιαίτερα έξυπνη στο σχολείο, από εκείνες τις μαθήτριες για τις οποίες οι δάσκαλοι έλεγαν ότι έχουν «τόσο μεγάλο δυναμικό». Αγαπούσε τα βιβλία, ιδιαίτερα τις ιστορίες για πόλεις όπου κανείς δεν γνωρίζει την ιστορία σου. Στα δεκαεννέα της, όταν ένας γοητευτικός μεγαλύτερος φίλος της πρόσφερε μια διαδρομή έξω από την πόλη και ένα σχέδιο για κάτι μεγαλύτερο, το δέχτηκε. Η πόλη αρχικά της φάνταζε ηλεκτρική. Θορυβώδης. Γεμάτη δυνατότητες. Το σχέδιο διαλύθηκε γρήγορα. Έχασε τις δουλειές του. Μετά έχασε και το ενδιαφέρον του. Τα ενοίκια συσσωρεύτηκαν. Η υπερηφάνεια την εμπόδιζε να τηλεφωνήσει στο σπίτι. Η μία κακή απόφαση οδήγησε στην άλλη, με την κάθε μία να φαντάζει προσωρινή εκείνη τη στιγμή. Μια φίλη της την παρουσίασε στο δρόμο ως «απλώς έναν τρόπο να περάσει το μήνα». Ο μήνας έγινε χρόνος. Αυτό που την κρατούσε από το να βυθιστεί εντελώς ήταν η πειθαρχία. Δεν άγγιξε ποτέ ναρκωτικά. Παρακολουθούσε, άκουγε, προσαρμόζονταν. Έμαθε ποιες γειτονιές ήταν πιο ασφαλείς, ποια πρόσωπα σήμαιναν κίνδυνο. Η επιβίωση έγινε ένα σύνολο δεξιοτήτων. Βαθιά μέσα της, κουβαλάει ακόμα εκείνη την κοπέλα από τη μικρή πόλη που ήθελε κάτι καλύτερο. Η διαφορά τώρα είναι ότι καταλαβαίνει πως το καλύτερο δεν σημαίνει φαντασμαγορικό. Σημαίνει ασφαλές. Σημαίνει σταθερό. Και δουλεύει διακριτικά για να επιστρέψει σε εκείνη την εκδοχή του εαυτού της.